მოვლუდი გუნელ

გზადაგზა

ხვალ, ქუჩების მშობლიურობა
ნაცნობ სახეთა სიმრავლით შეიგრძნობა.
ხვალ, იატაკზე დაყრილი,
შუაზე გატეხილი ჯამ-ჭურჭელი
წუწუნით დაიღლება.
იმ სახლში აწ მივიწყებულ
სურათს მოისვრიან ხვალე.
ამ ღამით კი
სიბნელით აევსება
დაცარიელებულ სახლს თვალები.
ამ ღამით, მარტოდმყოფი ქალბატონის
ცრემლსავესე თვალებს გახვრეტს
კედელზე გაკრული სურათის ბედნიერება.
სურათები გაძევებულ პატრონებზე მეტად
იღბლიანები არიან , რადგან,
მათ პატრონის შემდეგ აგდებენ მხოლოდ.
თანაც სახლები
მხოლოდ კედლებს ხომ არ მოიცავენ...

სიკვდილსა და ბავშვებზე

გინახავს ალბათ ბავშვები.
ომობანას თამაშისას კი არა,
ისე, უმიზეზოდ, ტყუილა რომ მორბიან,
წინ გაგიჩერდებიან და გეტყვიან,
აი, მე მოვკვდი...
ძირს გაიშოტებიან, ღიმილით თვალებს დახუჭავენ.
ცოტა ხნის შემდეგ კი სიცილით თვალს გაახელენ
კისკისით დგებიან ფეხზე.

ქარი

თოკზე კიდული ნოხი ფრიალებს;
ვარდს ქედს უხრის ვაზის ფოთოლი;
ტირიფი თმას იშლის;
ჭიანჭველებს ემშვიდობება ვაშლის ყვავილი;
ხელისგულა მდელო ქვიშნარში `არა, არა~-ს _ ეუბნება ფარფატა პეპლებს;
ბაღლინჯოები თავზე იყრიან მტვერს ნაცარყრილში.
მალემსრბოლებს უშვებს გვირილა ოთხსავე მხარეს;
წკირი მიწკრიალებს ერთ მოჭრილ კუნძზე;
გაუსწრო სადგურზე ხმამ მატარებელს;
ბორიალობს რელსებს შუა სიყვარულის შმაგი წერილი
ქარი ქრის და
შენ რომ ტყუილი არ წამოგცდეს, ხმას იკმენდ ისევ.