ნერვალი ჟერარ დე

მიუსაფარი

ვარ უნუგეშო და დევნილი ყველგან და ყოვლით
ვით უფლისწული, შეხიზნული ნანგრევთა ყურეს,
ჩემი ვარსკვლავი მიცვლილია, ბარბითთა ხომლი
მელანქოლიის შავ სევდიან მზეს მოაცურებს.

ო, დამიბრუნე, გთხოვ, სალბურნო სამარის კარის,
ზღვა იტალიის, პოსილიპოს მღვიმე გრძნეული
და ის ყვავილი, ვინც მათრობდა წამითი წამით
და ტალავერი, ვაზი ვარდებს გადახვეული,

ვინ ვარ? ამური თუ ფემუსი ან თუ მირონი?
შუბლზე დედოფლის ნაზ ამბორის მაჩნია კვალი.
მღვიმეში მფლობდნენ ზმანებანი, ოცნება მთვრალი

და ორგზის ძლევით გადავლახე მე აქერონი.
სიწმინდის სუნთქვას და ფერიის ხმას გრძნეულ ქნარზე
ორფეოსივით ვაჟღერებდი და ვვლიდი ასე.

ფანტაზია

ეს ის ქარია, რომლის ჰანგებს ვერცა ვებერი,
ვერც მოცარტი და ვერც როსინი ვერ შესწვდებიან.
წარსულის ქარი, მწუხარე და მომდუნებელი.
მხოლოდ მე მიმხელს საიდუმლოს, ნაზს და ვნებიანს.

და მუდამ, როცა შემეხება ამ ჰანგთა ქარი,
მიჭაბუკებდა ორასი წლით სული ვნებული
და ლუდოვიკო მეცამეტის ცოცხლდება კარი.
ჩანს მწვანე ბორცვი ჩამავალ მზით შეყვითლებული.

ჰა, ციხე-კოშკიც, თვალისწარმტაც არემარეში,
მეწამული რომ უთამაშებს სარკმლის მინებთან,
გრძელი პარკები ტერფებს ჰყოფენ ცივ მდინარეში.
ყვავილთა შორის რაკრაკით რომ მიედინება.

ქერა, შავთვალა ქალბატონი სარკმლიდან მიმზერს,
შვენის ნატიფი, ძველებური მას სამოსელი.
სხვა სიცოცხლეში რომ მინახავს და ვხედავ ისევ
ლამაზ ბანოვანს, ასერიგად მახსოვს რომელიც.