რუბცოვი ნიკოლაი

მოვკვდები

ჰო, მოვკვდები!
რა არის გასაკვირი ამაში?
იქნებ ტყვიაც ვიკრა და აქვე დავიღუპო!

შეიძლება
ოსტატმა, სულაც თამაშ – თამაშით
საუცხოო ფიცრებით შემიჭედოს კუბო...

მაგრამ, კუბო რად მინდა
მარჯვე ხელით ნათალი?
გინდ შიშველი დამმარხეთ,
ვით გავუჩნდი შემქმნელს!
მაინც ვერ გადურჩება
ჩემი კვალი გამკრთალი
ათას ჩემისთანათა
ქუსლმორღვეულ ჩექმებს.
ყოველივე დარჩება
ისე, როგორც ყოფილა
ეს ქვეყანა ყველასთვის
როდი არის დედა...
მაინც აციაგდება
მზის სხივები ფოფინა
ფურთხით გადაბილწული
სამყაროის ზედა!..

ტაშკენტი, 1954

ბინაში

შუქი ეღვრება ერდოს,
ღამის ვარსკვლავი ელავს.
დედა აიღებს ვედროს
და წყალს მოიტანს ნელა...

წითლად ხასხასას ადრე
ცვივა ფურცლები ყვავილს.
გადარჩენილი ავდრებს
ლპება თავთხელში ნავი.

ჩემი ოთახის სარკმელს
ძეწნის მოქარგავს ჩრდილი.
მე კი, რამდენი საქმე
ხვალ მელოდება, დილით!

მოვრწყავ უთუოდ ყვავილს,
ვიგლოვ ბედს, გამქრალს ნავსად
და დადგომამდე ღამის
მთლად შევაკეთებ ნავსაც...
1965

კატუნი ღელავს

გარინდებული ყურს ვუგდებდი ტალღების ძგერას,
როცა ბინდბუნდში კიაფობდა დაისი ცაზე,
მდინარისაკენ მიქცეული ვჯდებოდი ქვაზე,
ჩაფიქრებული და პირქუში ვტყორცნიდი მზერას,

სამაროვნების, ბომონების, კოშკების მიღმა
ვით მიღელავდა ლავასავით კატუნი მძლავრი,
თითქოს ფრინველთა ლურსმულებით იწერდა ვიღაც,
მის სიმღერებში რომ ისმოდა წარსულის ნავლი...

კატუნ, კატუნი – მიუნდობი, ფიცხი მდინარე!
შორით მოჰქონდა იდუმალი დროის მითები,
ვით მოდიოდნენ მეომარი ძველი სკვითები
და ვით ქელავდა მის ნაპირებს ტომი მძვინვარე!

და ჩინგიზ-ხანის გულბოროტი, ავი აჩრდილი,
ვით უბინდავდა დიად მნათობს ქვეყნიერებას,
ვით მაღლდებოდა შავი კვამლი, ცამდე აწვდილი,
რუსთა ქათქათა დაბების რომ წარყვნა ენება...

ასწლეულების მრუმე ხახამ ჩანთქა ყოველი!
მაგრამ ზღაპრული სივრცეების წიაღში მოდის
კატუნი, კვლავაც უნდობი და დაუდგრომელი,
განელებია მრისხანება მას ჯერაც როდი.

მთებს გადაივლის ივნისის მზე ფრთებმოხატული,
ნაღვლის ბურუსი ბურავს სივრცეს გამოდავებით,
დადუმებულან ყვავილები და საფლავები
და ერთადერთი, როგორ ღელავს ისმის კატუნი.

1967