დედა - deda
მზე ამოდის ვებერთელა
შენ მგონიხარ, დედა,
მთვარე ზღაპარს მომიყვება
შენი ლოცვით, დედა,
ვარსკვლავები - და და ძმები,
შენ მაჩუქე, დედა,
ციდან წვიმა წამოვიდა,
მე შენს ცრემლებს ვხედავ.
გაზაფხული მობრძანდება,
მომაგონდი, დედა,
გადამწვანდა მთა და მდელო,
გული ხარობს, დედა,
ხეებს კვირტი გამოუსხამთ,
გეფერები დედა.
თავს იწონებს ყვავილები,
გულში გიკრავ, დედა,
ზაფხულია, მზე ეღვრება
ოქროს თაველს, დედა,
შენი გულის სითბო არის
ეს სხივები, დედა.
მთიდან წყარო მოჩუხჩუხებს,
წყურვილს ვიკლავ, დედა,
ეს ხომ, შენი ნუგეშია,
ხმა დამტკბარო, დედა,
ჩითის კალთით შემოდგომა
შენ მომმადლე, დედა,
უხვ ფერებით მოფერებით
ჩამაფიქრე, დედა.
თონის პურის სუნი ვიგრძენ,
მომაგონდი, დედა,
ოდის ბანზე ჩურჩხელებით
მომენატრე, დედა,
ჭური ბადაგს აუვსია
ასე ტკბილი, დედა.
მატყლის წინდა მომიქსოვე,
შემაცივნა, დედა,
ომი! მიხმობს მე სამშობლო,
შენ მაკურთხე, დედა.
მაგ შავ ლეჩაქს გახუნება
შემიტყვია, დედა.
ვაჰ, ზამთარი დგება ცივი,
თეთრი თოვლი კრთება,
თეთრი, როგორც შენი სახე,
თმაჭაღარა დედა.
ყინვა, შენი ცრემლებია,
ასე ცივი, დედა.
სიზმრებს ვხედავ, სანთლებს ვანთებ,
ლოცვებს ვამბობ, ვბნედავ.
მზე ამოდის ვებერთელა,
შენ მგონიხარ, დედა.
თვალზე ცრემლი გამეყინა,
მზეს მთებს მიღმა ვხედავ,
ენითუთქმელ სიყვარულით
გაგაღმერთებ, დედა,
სულზე ტკბილო, საესავო,
შენ, ქართველო დედა.
ცხვარიჭამია ამაღლების მონასტერი.
