საბა უმბერტო

სამი ქუჩა

არის ტრიესტში ქუჩა, რომელიც

ცრემლს აგუბებს და შიგ ვირეკლები

და დალურსმულა მისი ყოველი

კედელი ჯავრის გრძელი ეკლებით.

მას ლაძარეტო ვეკიო ჰქვია,

მიჯრით მოწყობილ უფერულსახლეებს

ვით სალოცავებს, ცრემლებით ჰგვიან

და ასდით სევდის სურნელი მწარე.

სიმარტოვეს და სევდას იწოვენ,

შორს კი მბრღვინავ ზღვას

გადაჰკრავს თალხი;

გაორთქლილა ეს სივიწროვე

ნარკოტიკის და გუდრონის ალხით.

დუქნებსაც აღარ აკითხავს ხალხი

და გემი შესვლას რომ დააპირებს,

გამოიტანენ სავაჭროდ მაშინ

წვრი-წვრილ ბადეებს

და გრძელ ბაგირებს.

დროშა ფრიალებს ფარდულის ზროზე,

შიგნით-უსხედან მქანცავ საკერავს,

რომ მოაგროვონ როგორმე გროში

საკუთარ თავის გამოსაკვებად-

კერავენ მაღალ, ბედნიერ დროშებს.

რაგვარი სევდა დაჰყურებს ტრიესტს,

მშვენიერ ციდან, იმის კვარტალებს,

დელ მონტეს ქუჩაც ახლოა ძლიერ,

თუ მზერას წამით შემოატარებ,

იწყება იგი სინაგოგათი,

იმათ შუაში კაპელა მოჩანს

და სანაპიროს დაჰყურებ როცა,

შავად ბრწყინვალებს მდელო, ასევე

იხილავ ზღვაზე გემებსაც, კონცხსაც

და ნაღვლიანი წვიმა ასველებს

ბაზრის ფარდულებსდა გასასვლელებს

და ბავშვობიდან ჩემთვის ნაცნობი

სასაფლაოა იქვე ეული,

იქ აღარავის ასაფლავებენ

და კატაფალკაც აღარ შეუვლით,

ყველა დარდის და წამების ფასად

იმ დუმილში და წვიმაში წვანან,

სულით და სახით ერთურთისმსგავსნი,

ჩემი მოხუცი დედა და მამა.

დელ მონტე!-წმინდა გრძნობების არე!

იქ სიხარული აღარ მეუფებს

და თუკი ოდნავ გვერდზე შეუხვევ,

გადაფურჩქვნილი ლურჯად და მწვანედ,

ო, დომენიკო როსეტის ქუჩა

ჰყვავის, სიმწვანე ჰბურავს ძველებურ,

გადაფოფვრია მწვანედ და ლურჯად

ხეები, ციურ მკერდს მისვენებულს.

თუკი ზაფხულის გვიან საღამოს,

მგზავრი შემთხვევით შეუხვევს აქეთ,

ის გაიგონებს სხვა სიმღერასაც,

როცა ბოლომდე აღებენ სარკმელს

და ნათელია ყველა ტერასა,

ზის ფიქრიანი გოგონა ცალკე

ვით ძველი სიტკბო, ჩუმ უნისლო, და

ლურჯ ოცნებებს თავს ვერ ანებებს

და ელოდება თავის გულისწორს,

თავის ერთადერთს და უცვალებელს.