ტარკოვსკი არსენ



გუშინ დილიდან გელოდი დიდხანს

გუშინ დილიდან გელოდი დიდხანს,
არ მოხვიდოდი, მიხვდნენ ისინი,
გახსოვს ამინდი? - ზეიმი იდგა!
თბილად არ მეცვა...ისე გიცდიდი.

მოხვედი დღეს და მოგვიწყვეს წამში
რაღაც უღმერთოდ პირქუში დილა,
ცრის და უღმერთოდ გვიანი ღამით,
გათოშილ ტოტებს მოჰყვება წვიმა.

არ შრება ცრემლი, არ შველის სიტყვა...

მაგიდა ექვსზე გაწყობილი

მაგიდა ექვსზე გაწყობილი –
ბროლი და ვარდი...
და მაგიდასთან სტუმრებს შორის –
ნაღველი, დარდი.

მამაჩემია ჩემთან ერთად,
ჩემი ძმაც აქვე.
ერთი საათიც. როგორც იქნა
კაკუნი კარზე.

როგორც თორმეტი წლის წინ, ხელი –
ცივი... და ჩუმი
მესმის შრიალი ძველმოდური
ლურჯ აბრეშუმის.

წკრიალებს მინა,
მოღიღიღინებს ღვინო ღამიდან:
„როგორ ძლიერად გვიყვარდი ... და
რა დრო გავიდა.“

მამა ჩვეულად გამიღიმებს,
ძმა კი დამისხამს.
ვიგრძნობ ქალის ხელს, არ ვცვლით ბეჭდებს...
მეტყვის ნაზი ხმა:

„ჩემს მაღალ ქუსლებს მტვერი ადევს
და კულულებიც გამხუნებია...
ყრუ ქვესკნელიდან რომ მოისმის –
ჩვენი ხმებია...“

მაშინ ჯერ კიდევ არ ვებრძოდით ჩვენ გერმანიას

მაშინ ჯერ კიდევ არ ვებრძოდით ჩვენ გერმანიას,
ცხრაასცამეტი შუა გზაზე ითვლიდა დღეებს,
გაურკვევლობის აწუხებდა ოჯახს მანია,
როგორც წყურვილი უდაბნოში მდგარ პალმის ხეებს.

დედას სდიოდა ნავთქურის და იების სუნი,
და კარადაში ჩამოკიდულ მის ლურჯ მოსასხამს .
ჩემი ბავშვობა ბედნიერიც და უბედურიც,
პარმის იაში და ნავთქურის ალში მოჩანდა.

მამა კი, როგორც გასახლებულთ ჰქონდათ ციმბირში,,
იხდენდა გერცენს იდაყვქვეშ და პლედს გარიბალდის.
გარეუბნიდან ქროდა ორთქლი ცხენის და ფისის
და ვანილის სუნს შემოჰყავდი მტვრიან ქალაქში.

გეგონებოდა, სახლში ყველა ისე იქცევა,
თითქოს ომამდელ ევროპაში ცხოვრობდეს დღემდის,
რომ სარაევო არ ყოფილა და არც იქნება!
და სადღაც გაქრნენ ტორფიანი მაზურის ტბებიც?

მიილია ზაფხული

მიილია ზაფხული,
თითქოს არც კი დამდგარა.
ისევ თბილა მზის გულზე,
მაგრამ მაინც არ კმარა.

ასახდენი ოცნება
ქარმა ფოთლად ატარა,
ხელისგულზე მომერთვა,
მაგრამ მაინც არ კმარა.

ბოროტებაც, სიკეთეც,
უქმად როდი გამქრალა.
მზე კვლავ სხივებს იკეთებს,
მაგრამ მაინც არ კმარა.

თავის ფრთის ქვეშ ცხოვრებამ
გამათბო, შემიფარა,
ბედიც კარგად მომექცა,
მაგრამ მაინც არ კმარა.

არ გამხმარა ჯერაც ტყე,
არც ფოთოლი დამჭკნარა...
სარკესავით ელავს დღე,
მაგრამ მაინც არ კმარა.

პირველი პაემნები

ჩვენი პაემნების ყოველ გაელვებას
ისე ვზეიმობდით, როგორც საოცრებას
ზეციურს, ჩვენ ორნი. თამამი იყავი
და ჩიტის ბუმბულზე მსუბუქი ფრთხიალით
კიბეზე მიქროდი, როგორც თავბრუსხვევა
კიბიდან კიბეზე... და ისე მიგყავდი
სველ იასამნებში – შენი სამფლობელო
სარკის ანარეკლში სხვა მხარეს ბრწყინავდა.
ჩამოწვა ღამე და ზეცამ მოწყალება
მიბოძა, გამიღო კარები რჩეული
და საკურთხეველში, ბნელში ელვარებდა
და მიირწეოდა შიშველი სხეული ...
და თვალს რომ ვახელდი: „კურთხეულ იყავ“!
ვამბობდი. ვიცოდი, მკრეხელი ვიყავ
ასეთი დალოცვით: შენ ისევ გეძინა
და იასამანი იწევდა, წამწამზე
შენთვის უკვდავება რომ გადაეფინა...
გაგითბა ხელი და მოცისფროდ დაფერილ
წამწამზე სიზმარი უშფოთვლად გეფინა.
და ბროლის ციმციმში მთებს ნისლი მოესხათ
ზღვებს ჩუმი ლივლივი და ჩქეფა მდინარის
მთელი დედამიწა ხელებში გეჭირა
ბროლის, და სამეფო ტახტრევანს გეძინა
და - ღმერთო ძლიერო – შენ ჩემი იყავი!
შენ გამოიღვიძე და ფერი იცვალა
და აზრიც იცვალა ყოველმა სიტყვამ.
სათქმელი მომაწვა, ისეთი ძალით, რომ
როდესაც ამოვთქვი, იგივე არ იყო –
სიტყვა “შენ” სხვა გახდა და “მეფედ” იქცა...
და ქვეყნად ყოველი გადასხვაფერდა,
კოკა და თასიც კი- ნივთები უბრალო.
როდესაც ჩვენს შორის ჩამოდგა დამცველად
წყალი გაუმტარი - ყინული უბადლო.
წაგვიღო სადღაც შორს უნახავ მხარეში,
ჩვენს წინ მირაჟივით უცბად იგებოდა,
როგორც საოცრება, დიდი ქალაქები
და ფიანდაზები ფეხქვეშ გვეგებოდა,
ჩიტები მთელი გზა გუნდად მოგვყვებოდნენ,
თევზები სხმარტალით მოხტოდნენ ჩქერში...
და როცა ჩვენს თვალწინ გაიხსნა ზეცა...…

კვალში ბედისწერა - შეშლილი გვედგა
და სამართებელი ელავდა ხელში.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.