გელოდი როგორც დინჯი ზამთარი

მე შენ გელოდი და სცრიდა წვიმა
და შემოდგომის იწვა ზმანება.
ძვირფასო ასე რამ გაგაცივა,
რად მოისურვე ჩემი წამება?!

გელოდო როგორც დინჯი ზამთარი
და მე მართობდა შენზე ფიქრები.
შენ არ მოხვედი და ცრემლთა ღვარი
ჩამომცვიოდა ვით ცას წვიმები.

გავიდა წელი რამოდენიმე,
მე დაგინახე შეცვლილი სახით.
გრძნობემა ცრემლი კვლავ მომადინეს,
რადგა იდექი შენ ჩვილი ბავშვით.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი