ხაიამ ომარ



ვისაც ხელში

ვისაც ხელში ნახევარი პური აქვს
და თავისთვის დასაჯდომი ყურე აქვს,
არც მონა ჰყავს და არც სხვას ემონება,
ქვეყნად იმას რაღა დასამდური აქვს.

თენდება

თენდება და მამილიც ყივის, როგორც რიგია.
რა ატირებს? მწუხარე განა უფრო იგია!
ვაი, როგორ გარბიან ჩვენი ყოფის დღეები,
მთელი ღამე წასულა, ჩვენ კი არ გაგვიგია!

კაცის წამება

კაცის წამება მის შეძლებას აღმატებულა,
ღმერთმა თავიდან ის სიკვდილით ავალდებულა.
ნეტავი იმას, ვისაც ქვეყნად არ უცხოვრია,
ნეტავი იმას, ვინც სულაც არ დაბადებულა!

მდინარის პირას

მდინარის პირას რომ დამდგარან ტურფა ნაძვები,
მათ ნუ აწვები! ფრთხილად, მოლზე როცა დაწვები!
იცი თუ არა, რომ ეს ნაძვი ქალის ტანია,
რომ ეს ვარდები არს ტურფა ქალის ღაწვები.

ორი დღის თავშესანახი

ორი დღის თავშესანახი თუ გაქვს ლუკმა პური,
ყელმოტეხილ დოქით წყალი ცივი, საამური,
რატომ უნდა ემსახურო სხვა კაცს, შენზე მცირეს,
ან თვითონ შენ რაღად გინდა სხვისი სამსახური.

საცოდავია

საცოდავია,ვისაც ტრფობის ჭირი და სნება
არ განუცდია, არ ჰქონია ამისგან ვნება.
ვისაც ამ ქვეყნად უცხოვრია უსიყვარულოდ,
მე ვცხოვრობდიო, მას ამის თქმის არა აქვს ნება.

ტურფავ

ტურფავ, ღვინო მომაწოდე.ორი რამე მინდა მხოლოდ:
ღვინო შევსვა და ზედ შენი ტკბილი ბაგე დავაყოლო.
ღვინო! ღვინო მომიტანე, რათა თავის შეკავების
აღთქმა შენი დალალივით ქარს და ნიავს გავაყოლო!

ცისკრის ნიავმა

ცისკრის ნიავმა დაუხია სიბნელეს კალთა,
აბა, წამოდექ და დალიე შავთვალა ქალთან.
დალიე, ძმაო, ბევრჯერ მოვა ქვეყნად ცისკარი,
მაგრამ ჩვენ თვითონ არ გვექნება სინათლე თვალთა.

რობაიები

წამოდექ, ყრმაო, განთიადის ჩამოდგა ჟამი,
სიცოცხლის ლხინით აელვარდეს ეგ წმინდა ჯამი,
წამის წამია ჯილდო მყოფთა ამა ქვეყნისა,
ბევრიც ეძებო, ვერ იპოვო მაგგვარი წამი.

* * *
«ზღვას მომაშორეს», ქვითინებდა
პატარა წვეთი,
დარდს მისას ზღვისა ღიმი ედგა,
ვით ნათლის სვეტი:
ერთნი ვართ ყველა, ერთმანეთით
მიწყივ ვივსებით,
ნუ სევდიანობ, განშორება წუთია კენტი.

* * *
ომარ ხაიამ, ყისმათს არ აქვს ხათრი და რიდი,
შენი დაჩაგვრა მისთვის ცოდვა არ არის დიდი,
შესვი ბროლიდან ბროლბადაგი,
ბროლს სიცოცხლისას
გადაგიმსხვრევდეს ვიდრე იგი,
მშვიდი და ფლიდი.

* * *
სიზმარში, ერთხელ, მომეყურა ბრძენის
ხმა დილით:
«რა ხეირია ძილში, ნეტავ; რით არის ტკბილი?!
უწყოდე: ყველა, რაც სიკვდილს ჰგავს,
უნდობარია,
წამოიმართე, მიწის ქვეშაც გეყოფა ძილი».

* * *
ვით მომსკდარი ნიაღვარი, ვით ხორშაკი ველთა,
გაფრენილან დღენი ჩვენნი, მოფრენილა ელდა;
სანამ პირში სული მიდგას, ორს არ
ვნაღვლობ მარტო:
რაც წასულა, იმ დღეებს და
დღეთ ჯერ მოუსვლელთა!

* * *
ვისაც ერთი მადლიანი პური აქვს,
სათავისო წილკერძი და ყურე აქვს,
არც მონაა, არც ბატონი არვისი,
ნეტავ იმას რაღა დასამდური აქვს?!

* * *
მითხარ, ამქვეყნად გეგულება შენ უცოდველი?
თუ არა ცოდვით, ვით მოჭამეს
წუთისოფელი?!
კარგი, მე გცოდე და შენც ცუდად გადამიხადე!
რითიღა ვსხვაობთ, ერთი, მითხარ,
პასუხს მოველი.

* * *
უეჭვოსა და ეჭვის მზღვარი ერთი სუნთქვაა!
თავად სარწმუნოც და საეჭვოც ერთი სუნთქვაა!
ეს ერთი სუნთქვა საკმარია სიხარულისთვის,
აზრიც ყოფისა, ჩემო ძმაო, ერთი სუნთქვაა.

* * *
შევხარი ღვინოს და აროდეს არა ვარ მთვრალი,
უჯიათობის არ მამძიმებს მე ცოდვა-ბრალი;
ღვინოს თუ შევტრფი, მარტო იმად,
რათა შენსავით,
ამპარტავნობის ცოდვით, მეც არ
დამიდგეს თვალი.

* * *
ამ ჩვენს მუხთალ დროს აღარ ფასობს
ჭკუა-გონება,
ურცხვად ტკბებიან, შეიძინეს რაკი ქონება;
დამისხი ღვინო; მოდი, ერთი,
ჭკუას ჩავკარგავ,
იღბალი ჩემკენც მოიხედავს, მოეწონება.

* * *
შემწეს დავეძებ, შემწეობა სად არის შენი?
მძიმე უკუნი ჩამოწვა და ჩაბნელდა გული,
«მორჩილი ვიყო და სამოთხე მექნება სრული»?!
ეს ვაჭრობას ჰგავს! წყალობა კი სად არის შენი?!

* * *
ამ საწუთროში მამხილებლის თვალი სად არი?
კაცთა, მოსულთა და წასულთა,
კვალი სად არი?
გული დაგული, დადაგული, გული უბიწო
დაიფერფლება, დაიფერფლა... კვამლი სად არი?

* * *
გულმოწყალეო, შენი ძალა არის სიკეთე,
სამოთხის ბჭენი რად ჩარაზე, რა გამიკეთე?
თვინიერი რომ მოგეწონოს, ეგ რა მადლია?
ცოდვილს მიწამლო, შემეწიო, აი, სიკეთე!

* * *
ღვინო ჩააქრობს ქედმაღლობას მზვაობარისა,
მას ძალუძს მხოლოდ გატოლება
მთის და ბარისა,
ეშმაკს ამ ღვინის ერთი ყლუპიც რომ დაელია,
ერთგული კაცი იქნებოდა მეგობარისა.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.