ო, ვის უნდა, რაში უნდა,
ყოფნა ამისთანა!
ერთი მოდის, მეორესთვის
ილესება დანა.
ჩვენი ბედი რომ იცოდე,
არშობილო ჯერე,
ქცეყანაზე დაბადებას
ისურვებდი განა?!
***
როგორც ჩქარი ნიაღვარი,
როგორც ქარი ველთა
გაქცეულან დღენი ჩვენი,
რაღა დაგვრჩა ხელთა.
სანამ ვცოცხლობთ, არ ვინაღვლი
ორთა დღეთა გამო:
დღეთა ჯერეთ მოუსვლელთა
და წარსულთა დღეთა!
***
ბედი ჭადრაკს თამაშობს,
ჩვენ კი ვგავართ პაიკებს.
ტყუილს კი არ გეუბნები,
მართალს ვამბობ გაიგე!
მთელი ჩვენი ცხოვრება
ერთი სათამაშოა, დღე მოვა და აქედან
გუდა ნაბადს აიკრეფ!
***
ეცადე არვის ესროლო
ღვარძლის ლოდი და გუნდა,
გული საკუთარ ნაღველში
ამოგეგუნდოს თუნდა.
მუდამ ეცადე, სიხარბე
რომ დაიოკო შენი.
უნდა ჯვარს ეცვა, მაგრამ სხვას,
ვნება აშორო უნდა.
***
რადგან ხვალის იმედები
არ გვაქ, მხოლოდ დღეს ვართ,
ნუ ვიდარდებთ, არ ეგების
წუხილი და კვნესა
***
ბედისწერის ქვეშ დავყავი
ქვეყნად დრო და ჟამი,
დარდი ვეღარ მოვიცილე
თუნდაც ერთი წამით;
აფსუს, აფსუს, ვერ ავხსენი
გამოცანა სოფლის!
მივდივარ და თან მიმყვება
ნაღველი და შხამი.
გირჩევ ქვეყნად ძლიერ ცოტა
მეგობარი გყავდეს,
ნუ თვლი მოძმედ ყოველ გამვლელს,
ვინც კი დაგიზავდეს,
იქნებ ხალხში ის გფიცავდეს
მეგობრობას ნამდვილს,
ნამდვილად კი მტერი იყოს,
საქმით დუშმანს ჰგავდეს.
***
მერგუნა ქვეყნად მწუხარება
დარდი და სევდა,
მოვა დრო, მოვა სიკვდილი და
საფლავში წოლა.
***
გვსურს თუ არ გვსურს, ერთ დროს ყველა
დავხუჭავთ თვალებს.
წავალთ ამ სოფლით და წავიღებთ
ქვეყნიურ ვალებს.
***
ჭეშმრიტება რომ შევიცნოთ,
ცოდნა არ გვყოფნის
სისულელეა ფიქრი ამის
იმედზე ყოფნის
***
ბევრმა ქვეყნის შესაცნობად
გზა ვერ ნახა სწორი,
განა ერთი დაბნეულა,
განა ერთი ორი.
ჭენ ხომ იცი, ბოლოს მაინც
ცივი მიწა გველის,
დანარჩენი ყელაფერი
ჭორი არის ჭორი.
***
ვარდი ამბობდა: ჩემებრ ტურფა
დაგულის მძვრელი
ქვეყნად არ არის, მაგრამ მაინც
დაჭკნობას ველი.
ბულბულმა უთხრა: „ აბა, ერთ წელს
ვის უცინია,
ისე, რომ შემდეგ არ ეტირა
მრავალი წელი’’.
***
განა მიტომ ვსვამ, რომ ვიგემო
სიტკბო და შვება,
ან დავივიწყო ჩემი რჯული,
დარდი და ვნება?
არა! მე მინდა წუთით მაინც
ჩემს თავს მოვშორდე,
თავდავიწყება მენატრება
თავდავიწყება!
***
ეხ! ღვინო! ღვინო სულია და
გულია ჩემი,
ყოველი რჯულის უარყოფა
რჯულია ჩემი.
***
რაც არ უნდა აძაგონ,
ვამბობ, ღვინო კარგია!
ვინც კი ამას უარყოფს,
ჭკუა დაუკარგია.
ზოგჯერ რასაც კრძალავენ,
სწორედ იგი გვჭირდება
და რასაც არ კრძალავენ
ის არაფრად გვარდა.
***
ყველა,– მოხუცი თუ ჭაბუკი,
– უკლებლივ ყველა,
მიდის იმ ქვეყნად, ზოგი ჩქარა
და ზოგი ნელა.
ო, ეს ბებერი საწუთრო რომ
არავის ინდობს!
მოვალთ და მივალთ. სიკვდილისგან
არა გვაქვს შველა.
***
ჩემი გაჩენით სარგებელი
ღმერთს არ ჰქონია,
ჩემმა სიკვდილმაც რამ შემატოს,
არა მგონია.
მე ძლიერ მიკვირს, ამის პასუხს
არავინ მაძლევს, –
ეს წასვლა–მოსვლა, მას რა მიზნით
მოუგონია?!
***
კმაყოფილი არა ვარ
ამ განგებით ავითა,
ჩამოგვართმევს სიცოცხლეს,
გვტანჯავს წყლულით მწვავითა.
ვერვინ ვნახე ამ ქვეყნად
იმ ქვეყნიდან მოსული,
ვკითხო საით წავიდა,
ვინც აქედან წავიდა.
***
ბევრი ცოდან შევიძინე,
ბევრი ვტეხე ღამე,
ბევრი სიბრძნე შევიძინე,
ძლიერ ბევრი და მე
მოვიპოვე ამის გამო
იმოდენა ცოდნა, რომ მივუხვდი – ქვეყანაზე
არ მცოდნია რამე.
***
რაც ამ ქვეყნად კი გვებადა
თვალით მიგვეფარა,
რაც არ გვქონდა, იგი ხომ სულ
არ არის და არა.
ცხოვრებაზე ნუ იდარდებ,
დარდად არ ღირს იგი.
მხნედ იყავი სულერთია,
რაც გაქვს, ისიც კმარა.
***
კაცის წამება მის შეძლებას
აღმატებულა,
ღმერთმა თავიდან ის სიკვდილით
ავალდებულა.
ნეტავი იმას, ვისაც ქვეყნად
არ უცხოვრია,
ნეტავი იმას, ვინც სულაც არ
დაბადებულა.
***
რამდენსაც გაძლებ შენ, ათასი
წელი თუ ასი,
სულერთი არის, ამას მაინც
ერთი აქვს ფასი.
გინდ მეფე იყავ გინდ იყავი
გლახაკი ბაზრის,
შე საცოდავო, მაინც წახვალ,
არა აქვს აზრი.
***
მიწის გულიდან ცის თაღამდე
როგორც მისანი,
ქვეყნის შეცნობას შევდგომოდი, მქონდა მიზანი.
მე შევიცანი საიდუმლო
ცისა და ქვეყნის,
მაგრამ სიკვდილის საიდუმლო
ვერ შევიცანი.
***
საქმეს ვაების ვერას შველის
ჭირის მნახველი,
ვინც ჯაფას გასწევს, გონიერის
მას აქვს სახელი.
იცხოვრე ლაღდ, გულს ნურასდროს
ნუ შეიჭირვებ,
ოხვრა – წუწუნით არ მცირდება
დიდი ნაღველი.
***
ბედის ბადეში ვართ გაბმული,
მწერივით ვკვდებით.
ო, ჩვენი გული ითანგება
ჭირით და სნებით.
ვაიმე, ვაი! ჩვენი ნებით
აქ არ მოვსულვართ,
და არც აქედან არ მივდივართ
ჩვენ ჩვენივ ნებით.
***
რომ მქონდეს ძალა ღვთის და არა
ადამის ძისა,
მე ზეცის ჩარხებს დავამხობდი,
დავცემდი ძირსა
და სხვას შევქმნიდი, რომ ხალხს ეგრძნო
თავისუფლება,
რომ ქვეყნად ბოლო მოღებოდა
ვარამს და ჭირსა.
***
ნუ ჩამოგტირი სულ ცხვირ პირი,
მუდამ ნუ კვნესი!
რას იზამ სოფელს ამისთანა
ჰქონია წესი.
ჩემს და შენს საქმეს არც მე და შენ
გვკითხავენ, ძმაო,
რაც გვაწერია შუბლზე, უნდა
განდაგვხდეს, გესმის?
