ჯუვაიდა ფარუკ



განშორება რომ არ ყოფილიყო

განშორება რომ არ ყოფილიყო,
შენს ცაზე მოხეტიალე ვარსკვლავად დავრჩებოდი,
მივატოვებდი ჩემს სიცოცხლეს, შენს ალმურში ჩავიწვებოდი,
და წავიდოდი მე ღრუბლების მწვერვალებზე სახეტიალოდ,
რომ კვლავ გხლებოდი მდინარეებად, შენს ხოდაბუნში რომ გაიშლებიან.
მაგრამ ვაი რომ ოცნებები გაგვფანტავენ ჩვენ სივრცეში მოჩვენებებად,
კვლავ დარჩებიან იდუმალნი და ნეკნებში ჩაინთქმებიან.

განშორება რომ არ ყოფილიყო,
შორს წაგვიყვანდნენ ნაბიჯნი ჩვენი _ დაბნეულნი და არეულნი,
და მონატრება ჩვენი უფრო გამძაფრდებოდა,
დავეყრდნობოდით გზას მოცახცახეს,
გადაგვისროდა წამები ჩვენი ხალხის ხმაურში,
როგორც სხეული, გაბნეული მეორე სხეულში;
ერთად ვივლიდით, თითქოს მავანს ერთ არსებად შევუკონივართ,
ჩვენს გარშემო კი გაიელვებდნენ სახენი ხალხთა, ვითარცა ქარი.
ვერავისაც ვერ შევამჩნევდით და მე მით უფრო,
ყველას სახე ხომ შენი მგონია.

მე კვლავ ვიხსენებ: როს მოვიდა დრო გამგზავრების
და უძილობამ უკიჟინა მოწყენილ თვალებს მყუდრო ნაპირთან,
ჩვენმა სუნთქვამ კი ნეკნებს შუა წაიბორძიკა
და უძილობამ იწყო ჩვენი ორად გაყოფა
და შენს ხელებში ჩემი ცხოვრება მე დავინახე
ოხუნჯ ზაფხულის იმ ქარებად, ბევრს რომ დამპირდა,
ოცნების ნავლად და ფოთლებად კიდევ რაღაცის.
ეს მე ვარ:
ჩემი ცხოვრება ფოთოლია,
ჩემი ოცნება ფურცელია,
პატარა ბავშვი,
ტალღების ცეცხლში რომ დაატყვევა იგი დახრჩობამ,
და სინათლე ვარ მე დევნილი შორს ჰორიზონტზე,
მწუხრი რომ შთანთქავს
და ვარსკვლავი ვარ,
სამყარო რომ გაანათა მხოლოდ ერთ დღეს და …… შემდეგ დაიწვა.

ო, ნუღარ ჰკითხავ ნაღვლიან თვალებს,
სისხლი რამ ადინა, რატომ შეხვდა სევდა-წვალება,
შორეულ ვარსკვლავს ნუღარ ჰკითხავ,
რა საიდუმლო მან წარიტანა, ანდა ოცნებას რა ეშველება.
როგორც არ უნდა დაიმალოს თვალში ოცნება
და სიკვდილმა კი მომისაჯოს მე უძილობა,
ცხოვრების ფერფლში იმედის სხივს მაინც შევნიშნავ,
ახალ ვარსკვლავებს ჰორიზონტზე კვლავ ამოვიყვან.
ხვალ მწუხრის ღამეს დღე ბედნიერი შემოსავს ფოთლით,
ხვალ დაგინახავ მზედ სივრცეში,
ამ ჩემს ბნელ დღეებს რომ გაანათებ, თუნდაც შორს იყო.

განშორება რომ არ ყოფილიყო,
გამოგარჩევდა ჩემი ტრფობა ქუჩის ხმაურში
და მოვითმენდი შიშს ბილიკებზე,
ხოლო სიზმრები დაირწეოდნენ ჩვენს თვალებს შორის
და უჩინარი გახდებოდა შერწყმა ჩვენი მაჯისცემისა.
მოეხვეოდა ღამე მთვრალი თავის ფიალას,
შემოუვლიდა სირაჯხანებს ნაბახუსევზე,
მისი ნათელი ელვარებას ჩაღვრიდა თვალში
და დაიწყებდა აივნებზე მორცხვად ხეტიალს.
ჩვენ ვილოცებდით გზაში,
ჩვენ გარშემო კი ღვთისმსახურები მოხითხითე ქალს დასცინებდნენ.
ჩავახუტებდით სიბნელეში ჩვენ ცრემლებს ჩვენსას
და გააპობდა ბილიკს ცრემლები.
მოგზაური დრო სისხლში ჩამისახლდა,
ტანჯვა-წამებამ ამირია მე ნაბიჯები,
დრო-ჟამი ტკბება, წუთები კი უჩინარდება,
ჩვენ კი თან მივსდევთ წამებს წამებით.
მე არ ვიცოდი, ისე გვეწვია ჟამი მგზავრობის, ჟამი წამების
და ვეთხოვები სულს, სიცოცხლეს განაწამები.
გამოთხოვების – უკვე განვლილის შიში არა მაქვს,
განშორებას კი მე მომავალს ვეღარ გავუძლებ.
ჩვენ განშორებამ არაფერი არ დაგვიტოვა,
გარდა ჭრილობის, ჩემს სიტყვებში ასე რომ კვნესის.
განშორება რომ არ ყოფილიყო,
შენ იქნებოდი მონანიება ჩემი, ცოდვის ჟამს ჩემთან რომ რჩება,
და შენს სახებას გადავაქცევდი ყიბლად ჩემად,
ჩემს სალოცავად, გადასარჩენად.

როდესაც მატარებელს ველით

თქვა:
დავბრუნდები ერთ დღეს,
როდესაც მოვა გაზაფხული განახლებული.
მის მერე არის, ვზივარ და ველი,
ვტირი, ვით ბავშვი მშობლებს რომ ელის
და ვით იმედი მიბარებული.
და ეს დღეები ნაფლეთებად იქცევა გულში,
სილას გამაწნავს ყინვა მაშინვე,
შემოდგომა კი მოჩვენებებს გამიხანგრძლივებს და შემაშინებს.
მზეს კი დაახრჩობს ჰორიზონტს უკან მთები, ბორცვები,
ხოლო ზაფხულის ეს ბებერი გრილი ნიავი
ცას მიაშურებს დაბნეული, გაოცებული.
დღენი დაგვკბენენ, ცდილობენ, რომ დაგვაზიანონ,
შიშს თესს ზამთარი, არაფერი აღარ მზიანობს.
ხალხი კი ელის მატარებელს, ისმის ჩურჩული.

როდის მოხვალ

მარტოდმარტო ვარ, გელი კარს უკან,
მკოცნის, მეხვევა ნაღველი, ვნება.
თუმც შეგროვილა ხალხი ჯგუფებად,
ჩემს თვალებში კი გაიელვებენ მხოლოდ ფერებად
და სახეები ჩაქრებიან, შემდეგ ჩნდებიან.
ჩუმ ოცნებას კი, ჩემს გულში რომ დაუვანია,
შეშფოთებული, მსგავსად დღენისა,
უიმედობა, უსასოობა დაედევნება.
ჩემი ოცნება ძლივსღა სუნთქავს გულის კუნჭულში,
ისე, უმიზნოდ დახეტიალობს და მელოდიაც მოწყენილია.
და დამაბიჯებს ხალხი თავზე
ბილიკებს ზემოთ და ჩემს სახეზე.
ო, ეს სინათლე როგორ ძუნწია!
შენი თვალები ისახება ისევ კედლებზე
სხივად, რომელიც ხან მიილტვის ჩემი თვალისგან
და ხან ბრუნდება, მისახლდება გულში ვით დანა.
ველი შენს მოსვლას, შენ არ მოდიხარ,
ჩემმა თვალებმა კი, კარს უკან რომ დაგეძებენ,
ვერა გაიგეს, თუ რას ვამბობდი.
ხმები ხალხისა, ცხენთა ფლოქვის ხმა,
ღრიანცელი მოხითხითე მთვრალი ქალების
და ბარაბანის გამოძახილი
ჩემს თავთან ისმის.
დაბნეულობა და სიჩუმე,
ღამის სიშავე ჩემს სახეზე აირეკლება,
დაბნეულობა და სიჩუმე...
და ჩემთვის ვამბობ:
ნეტავ მოვიდეს.
დაისადგურებს სასოწარკვეთა და სილას მაწნავს,
გადმოიღვრება ჩემ გულიდან
კაეშანი, სისხლი და ცრემლი
და მოგუდული ოცნებების ანაცერი.

მე არ მეგონა, რომ ეს ჟამი
მოჩვენებაა, წყვილთა გულებს მწარედ რომ სცინებს,
არც ის მეგონა, რომ სიამე დღეთა მსგავსია,
თუ გიღალატეს,
ხომ ნათელსაც ჩაგიქრობს თვალში.
ველი შენს მოსვლას, გული ორად მყოფს:
კარს უკან გელის შენ ნახევარი,
მეორე ნახევარს სისხლი მოსდის წამწამებიდან.
ბევრჯერ ვეცადე, წავსულიყავ და გაგქცეოდი,
მაგრამ ამ გულმა, ორ სხეულში რომ გაბნეულა, არსად გამიშვა.

ო, ეს სიჩუმე დაჟინებით მიმზერს სახეში,
ჩემ წინ სრულიად არაფერია.
და გაქრა ხალხი, ნათელიც მოკვდა,
ჩემს გულში კი ჭრილობა და სისხლის დენაა.
დავუბრუნდები ბილიკებზე ნაშთებს ჩემსას მე უბედური
და თან გადამაქვს შემოდგომის ნაბინავარი.
სინათლე თვალებში მოწყენილია,
მიმატოვებენ უცხო მხარეში ცხენები მე შორს,
და სიჩუმეა, სიჩუმეა შიშის მომგვრელი.

სხივის ნაფლეთი ჩაქრა ჰორიზონტზე,
ხალხის ფეხის ხმაც უკვე მიჩუმდა.
მე ჩემს ნაღველთან კარს უკანა ვარ,
გარს მახვევია შიშის გრძნობა და უძილობა.
ვით დავიძინებ,
კაეშანის ხმა თავში მირტყამს,
რეკს, ვით ზარები.
ჩვენ მარტო ვრჩებით:
მე, უცხოობა, მწუხარება, თასის ნაშთები, შენი თვალები,
ღამე, გაფანტული ჩემი ფურცლები,
მძვინვარე სიჩუმე და ყარაული,
და ვამბობ ჩემთვის: ,,რომ მოვიდოდეს,
ხომ აცახცახდებოდა ნათელი,
სიჩუმეში კი გაქრებოდა სუნთქვის ხმა
და ჩაინთქმებოდა წმინდა სანთელი”.

მივაჩერდები კვლავ ჩემს სახეს, გულში სევდაა,
კარს უკან შევკრებ მე ჩემს ნაშთებს,
მაგრამ ჭრილობა და ეს სევდა კვლავაც გაფანტავს.
ოცნება ჩუმად გულში ტირის, როგორც პატარა
და შენ გკითხულობს,
როდის მოხვალ, ნეტავ სადა ხარ?
გაბრაზებული რეკავს საათი _ დროის ურჩხული,
დღის მოჩვენებებს ღამე ჩაყლაპავს, დამალვა მართებს,
უსასოობა მწუხარების სკამთან მომიხმობს,
და მეც ვისწრაფვი, მისკენ სწრაფვას თავს ვეღარ ვართმევ.

მომიახლოვდა ,,გამგზავრება” და მე მივედი მასთან მაშინვე,
მსურდა, მეკითხა მისთვის ჩვენზე _ რაც მე მაშინებს.
შემდეგ დავლანდე მწუხარება სიჩუმეში როგორ გალობდა,
ეგებ პასუხი იმან მომიგოს, ქმნას ეს წყალობა.
უცხოობაში დიდხანს რომ დაჰყო,
ნეტავ ფრინველი მალე დაბრუნდეს, რომ გაფანტოს სევდა დაღლილი!
ნეტავი თვალნი ერთურთს ნახავდნენ ცრემლად დაღვრილნი!
გადავუშალე ცას ჩემი გული, იქნებ დაინდოს,
თუმცა კი მისგან არაფერი დარჩენილა, გარდა კვამლისა, მაინც რაინდობს
და თან ვრცელდება გაშლილ სივრცეში დარდად, იარად.
კვამლს თვალი მოვკარ და რაღაც ნაშთი ვიპოვე მასში,
სხვა სანუგეშო არაფერი მაბადია რა.
რა დიდებული შეხვედრა იყო, დროებით გაქრა დარდი, იარა!

და მე დავბრუნდი გზაზე მარტო.
სასოწარკვეთა მწუხარების სკამთან მომიხმობს, ო, ეს მზაკვარი,
კვლავ მომიწოდებს სევდიანი მელოდიისკენ, არ ჩანს გზა-კვალი.
შენ კი წახვედი...
ვით პატიმარმა, მარტო ვიცხოვრე, მარტო ვიარე,
გაქრა ცხოვრება და გასრულდა ოცნებები, შენ რომ მაშინ გაგიზიარე.
შენ ხომ მითხარი:
დავბრუნდები ერთ დღეს,
როცა გაზაფხულს დავინახავ გაშლილს ედემად.
აჰა, მოვიდა და მის შემდგომ
მერამდენე ლამაზ გაზაფხულს ფასი ედება.
გაზაფხულია, გაზაფხული, ხედავ? გარწმუნებ.
ღამე კი გადის, დღენიც მირბიან, ეს მე მაძრწუნებს.
ყოველდღე ვეძებ იმედს ჩემს გულში, იმედს მეგობრად,
და ველი კიდევ მატარებელს, ესეც მეყოფა.
დაბრუნდა ხალხი, კვლავ იხილავს გაზაფხულის გამობრწყინებას.
მაგრამ ეს გული, იმედგაცრუებული, ვერ იხილავს სატრფოს დიდებას.
ო, საყვარელო, სულ დამივიწყე, რატომ მიმეტებ?
იქნება მატარებლის ბილეთი გადახიე?
ალბათ ამბავი სიყვარულის შიგ გაახვიე.
მაშინ რატომღა დამაიმედე?
გამგზავრებამდე, ო, საყვარელო, ნეტავ მომეცა შენთვის საათი.
წახვედი ჩემგან, ალბათ უკვე სხვაგან ბინადრობ,
მატარებელიც დაივიწყე, დაბრუნების დროც და სიყვარულიც,
და ახლა უკვე რაღა ვინატრო.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.