ჩვენი სისუსტე რომ არ ყოფილიყო...



chveni sisuste rom ar yofiliyo leqsebi
ჩვენი სისუსტე რომ არ ყოფილიყო...
მე ისევ ერთი უბრალო ვარსკვლავი ვიქნებოდი,
გაგინათებდი ზეცას ყოველ ღამ;
ან ის გაზაფხული ვიქნებოდი,
დილით საწოლში რომ შემოგიწვა,
მთელი სხეული რომ დაგიკოცნა
და უცბადვე რომ განქარდა.

ჩვენი სისუსტე რომ არ ყოფილიყო...
გაგვიტაცებდენ ნაბიჯები–არეულნიც და დაბნეულნიც
ხელებს შევუშვერდით წვიმას
ანდაც თოვას,
სულებს გადავცვლიდით.
მერე სიყვარულის გამძაფრდებოდა,
შევისვენებდით იშვიათად;
ისიც ხანდახან.
და ხალხის თვალებს,ქარის მოტანილებს
ვერც კი–შევამჩნევდით...

მე ვამბობ ახლა დროა გაფრენის,
და ჩვენი ნეკნების სუნთქვა ბორძიკობს.
უძილობაა,ჩვენი ორად გაყოფა უნდა
და ვხედავ უკვე,შენს თვალებში მე ჩემს ცხოვრებას.
და გაზაფხულის მიწურულსას ოხუნჯ ქარებმა,
მე მომატყუეს,
შენ კი გეძინა.

ჩემი ცხოვრება ფოთოლია,
ჩემი ცხოვრება სიზმარია.
მე აჩრდილი ვარ,ჩემივე თავის,
მე ვარსკვლავი ვარ,ერთი წამით გავჩნდი
ვანათე,მერეც მოვწყდი და
ათიათასმა ჩამიფიქრა ალბათ სურვილად...
მე მზე ვარ,
შორს ჰორიზონტზე ეულად ვარ გამოკიდული.

არა,არ მინდა
უშენობა წაიღოს ქარმა,
ჩემს თვალებს უყურე,სევდისაგან გადანისლულან,
აღარაფერი დარჩენიათ ჩვენი სიბავშვის.

მარა,მე ახლა ამ ცხოვრების ცეცხლშიც დავეძებ,
იმედის სხივს,ჩემს ერთადერთ მშველელს
და როცა ვიპოვნი,ერთად ამოვიყვანთ შენთვის ვარსკვლავებს
და წაგაწყდები ხვალ მზედ სივრცეში,
შენგან დაშორებულს კილომეტრებით.

ჩვენი სისუსტე რომ არ ყოფილიყო...
გაიგონებდი ჩემს დაძახილს ქუჩის ხმაურში,
და შიშის გზაზე მოვითმენდი,გავჩერდებოდი.
ხოლო მთვარე კი,
მზის ალერსით გალოთებული,
ჩამოუვლიდა მორცხ აივნებს
დინჯ ნაბიჯებით...
ხოლო მე და შენ დავინახავდით დარწეულ სიზმრებს ჩვენსავ თვალებში,
და უჩინარი გახდებოდა შეერთებულ მაჯების ცემა.

ჩვენი სისუსტე რომ არ ყოფილიყო...
არ ამირევდა მე ნაბიჯებს ტანჯვა–წამება,
ისევ ამ ბილიკს გავყვებოდი,ხშირად მტირალი
და გავაპობდი ჩემს ცრემლებით,მიწას მდუმარეს.

ჩვენი სისუსტე რომ არ ყოფილიყო...
გადავიტანდი ალბათ ტანჯვებს,
გზაში განცდილებს
თან გავყვებოდი დროს მიმავალს,
არვიცი საით.
მოვიპოვებდი შენს ნაკვალევს,
გავხარდებოდი,
და ნიავივით
შენს სილაღეს თან ავყვებოდი.

ჩვენი სისუსტე რომ არ ყოფილიყო...
მე ავიტანდი ამ სიკვდილსაც,
უდროოდ მოსულს
არ გავატანდი სიკვდილის ხელს
დატანჯულ სხეულს...

ჩვენმა სისუსტემ მე არაფერი არ დამიტოვა,
მხოლოდ ჭრილობის,ჩემს სულში რომ ყოველთვის ტირის;
ჩვენი სისუსტე რომ არ ყოფილიყო,
შენ იქნებოდი მონანიება,ცოვების დროს რომ ჩემთან რჩება
და შენს სახებას გადავაქცევდი ხატად ჩემად,
ჩემს სალოცავად,გადასარჩენად.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.