მჭედლო რომ ვერხვების სიმღერას დააპირებს
(mchedlo rom verxvebis simgeras daapirebs)
— აი, შენც „ვერხვები“ მთხოვე და მამაჩემი გამახსენდა.
რა კაცი იყო მამაჩემი, იცი?
გამიყვანა ერთხელ ცალკე, სალაპარაკო მაქვს შენთანო.
რა იყო-მეთქი?
რა იყოო, შვილო და, ჩემთან წამოსვლას რომ დააპირებთ, კაი სოფლის დედალი მოხარშოს შენმა ცოლმა ან დაიკომო.
სად-მეთქი, კაცო?
მერე, ხო იცი, რომ მოიხარშება, მარილი ცხელ-ცხელს უნდა მოაყაროს, რომ კარგად გაუჯდესო.
ვა, რას-მეთქი?
იმ სოფლის დედალსო. რა იყო, ასე არ გასწავლეთ მე თქვენო?!
კი, ასე გვასწავლე-მეთქი.
და მართლა კაი ღვინო იშოვე, იცოდე, ცუდ ღვინოს ნუ მაკადრებ, ბიჭოო!.. ხომ გასწავლე მე შენ კაი ღვინის ცნობაო?
კი-მეთქი, კი!
ჰოდა, წამოიღე პურ-მარილი, წამოიყვანე ნათესავები და ჩემს საფლავზე რომ მოხვალთ, პირდაპირ ცხვირ-პირში ნუ შემომასხამთ იმ კაი ღვინოს, ერთი ჭიქა წამიქციეთ ფეხებთან და დანარჩენი თქვენ დალიეთ პატარ-პატარა ჭიქებით. ხომ იცი, კაი ღვინო პატარ-პატარა ჭიქებით უნდა სვა, რომ გაგიჯდეს კარგადო.
კარგი რა, მამა, რა დროს ეგ არი-მეთქი, — გამოვექცე უნდა.
მოიცა, ბიჭო, რომ გელაპარაკებიო, — მაჩერებს, — და ერთი დაიმახსოვრე კიდევო. იმ კაი ღვინის შოვნა შემოდგომისკენ უფრო მოსახერხებელია და თუ შემოდგომითაც ვეღარ იშოვით, ჩემს საფლავზე არ დაგინახოთ საერთოდო!
აუ, კარგი რა, მამა, კარგი რა-მეთქი! — გავურბივარ.
— მოიცადე, შე უსვინდისო, ასეთი კაი პურ-მარილი და ის კაი ღვინო ქე რომ მოგაქვს ჩემთან, იმ ჩვენ ბჟღრიალა და ბაფთიან გიტარას სახლში ტოვებო?! ეს გასწავლე მე შენო?
არ ვტოვებ, ბატონო, ისიც მომაქვს-მეთქი!
ჰოდა, კაი ხასიათზე რომ დადგები, ე მაშინ უნდა მიმღერო გალაკტიონის „ვერხვები“, ჟღარუნა და ჯაგიჯუგა სიმღერები არ გამაგონო, თორემ არ ვიცი, რას ვიზამ პირდაპირო!..
(mchedlo rom verxvebis simgeras daapirebs)
— აი, შენც „ვერხვები“ მთხოვე და მამაჩემი გამახსენდა.
რა კაცი იყო მამაჩემი, იცი?
გამიყვანა ერთხელ ცალკე, სალაპარაკო მაქვს შენთანო.
რა იყო-მეთქი?
რა იყოო, შვილო და, ჩემთან წამოსვლას რომ დააპირებთ, კაი სოფლის დედალი მოხარშოს შენმა ცოლმა ან დაიკომო.
სად-მეთქი, კაცო?
მერე, ხო იცი, რომ მოიხარშება, მარილი ცხელ-ცხელს უნდა მოაყაროს, რომ კარგად გაუჯდესო.
ვა, რას-მეთქი?
იმ სოფლის დედალსო. რა იყო, ასე არ გასწავლეთ მე თქვენო?!
კი, ასე გვასწავლე-მეთქი.
და მართლა კაი ღვინო იშოვე, იცოდე, ცუდ ღვინოს ნუ მაკადრებ, ბიჭოო!.. ხომ გასწავლე მე შენ კაი ღვინის ცნობაო?
კი-მეთქი, კი!
ჰოდა, წამოიღე პურ-მარილი, წამოიყვანე ნათესავები და ჩემს საფლავზე რომ მოხვალთ, პირდაპირ ცხვირ-პირში ნუ შემომასხამთ იმ კაი ღვინოს, ერთი ჭიქა წამიქციეთ ფეხებთან და დანარჩენი თქვენ დალიეთ პატარ-პატარა ჭიქებით. ხომ იცი, კაი ღვინო პატარ-პატარა ჭიქებით უნდა სვა, რომ გაგიჯდეს კარგადო.
კარგი რა, მამა, რა დროს ეგ არი-მეთქი, — გამოვექცე უნდა.
მოიცა, ბიჭო, რომ გელაპარაკებიო, — მაჩერებს, — და ერთი დაიმახსოვრე კიდევო. იმ კაი ღვინის შოვნა შემოდგომისკენ უფრო მოსახერხებელია და თუ შემოდგომითაც ვეღარ იშოვით, ჩემს საფლავზე არ დაგინახოთ საერთოდო!
აუ, კარგი რა, მამა, კარგი რა-მეთქი! — გავურბივარ.
— მოიცადე, შე უსვინდისო, ასეთი კაი პურ-მარილი და ის კაი ღვინო ქე რომ მოგაქვს ჩემთან, იმ ჩვენ ბჟღრიალა და ბაფთიან გიტარას სახლში ტოვებო?! ეს გასწავლე მე შენო?
არ ვტოვებ, ბატონო, ისიც მომაქვს-მეთქი!
ჰოდა, კაი ხასიათზე რომ დადგები, ე მაშინ უნდა მიმღერო გალაკტიონის „ვერხვები“, ჟღარუნა და ჯაგიჯუგა სიმღერები არ გამაგონო, თორემ არ ვიცი, რას ვიზამ პირდაპირო!..
