- წარმატებებს გისურვებთ გივი !
- ცნობილი რომ გახდები არ დაგვივიწყო, იცოდე !
- გივი აბა შენ იცი ,არ შეგვარცხვინო ! - ამ იმედისმომცემი შეძახილებით აცილებდნენ 82 წლის ბატონ გივის მოხუცთა თავშესაფრიდან, საიდანაც იგი მე და ჩემს მეგობრებს, ჩვენი მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადასაღებად მიგვყავდა. მთავარი როლიც მას ეკუთვნოდა.
- თუ ქალი მსახიობიც დაგჭირდეთ, აუცილებლად გამითვალისწინეთ, ყველაფრის გაკეთება შემიძლია ,აი შემომხედეთ ! - და ერთი მხიარული ქალბატონი, რომელიც ჩემდა გასაკვირად ჯინსებში იყო გამოწყობილი, ხელების და ფეხების აქტიურ თამაშს მოჰყვა, ეს მოძრაობები ცეკვას გავდა, მოხუცის ცეკვას.
ჩვენს მთავარ გმირს სცენარით გათვალისწინებული ძველმანი ტანსაცმელი ჩავაცვით, რითაც იგი ორმაგად დაბეჩავდა. მეგობრების გამამხნევებელმა და კეთილმა შეძახილებმა ბატონ გივის ახალგაზრდული იერი შემატა და ბავშვივით დააწყებინა ცქმუტვა. დღეს იგი ყველასგან გამოირჩეოდა. საკმარისი იყო ერთხელ თვალი მოგეკრათ როგორ ნერვულად ისწორებდა წამდაუწუმ გახუნებული კოსტუმის სახელოებს ,როგორი ბავშვური სისწრაფით ასრულებდა ყველა მითითებას , რომ მაშინვე მიხვდებოდით , რაოდენ მნიშვნელოვანი და სასიცოცხლო მნიშვნელობის იყო მისთვის რაიმე დიდებულის შექმნა.. და მაინც, როგორ თრგუნავდა წლების მანძილზე წვეთ-წვეთბით დაგროვილი უდიდესი სევდა ამ უდიდეს სიხარულს.. ამ სანახაობამ თითქოს ერთ ადგილზე მიმაჯაჭვა და ვგრძნობდი, როგორ აღიქვამდა ჩემი სასუნთქი სისტემა მხოლოდ და მხოლოდ ხის საოცარ სურნელს, არა ახლადმოჭრილი, არამედ უკვე ავეჯადქცეული ხის სურნელს, თვალები კი ამ სუნში გახვეულ ხელახლადაბადებულ მოხუც მამაკაცს. იმ წუთშ იგი იყო ერთადერთი სულიერი, ვისი ბედნიერებისთვისაც შეუძლებელს შევძლებდი.
რაც შეეხება ფილმს, იგი ჩვენი მოსაწყენი სტუდენტური ცხოვრების გააქტიურების ერთ-ერთი მცდელობა, დაუგეგმავი ნაბიჯი, გართობა იყო, რომელსაც ჩემი აზრით მომავალი არ ჰქონდა. ჩემი მეგობრების ენთუზიაზმი კი ჩემს პესიმიზმს ისევ ჩემში ტოვებდა. ბატონი გივი კი, და ეს ხალხი თავშესაფარში , ჩვენი გართობის ჩვენი სურვილების მონაწილენი იყვნენ მხოლოდ ,რაც გულს მიკლავდა, თუმცა ხმის ამოღება მიჭირდა.
ჩვენი დიდი მსახიობი ,რამოდენიმეწუთიანი დასვენების შემდეგ, პასუხისმგებლობით სავსე გამომეტყველებით სკამიდან წამოდგა და ყველამ ერთად გავიარეთ მთავარი დერეფანი, სადაც მეგობრული შეძახილებით კიდევ ერთხელ დააჯილდოვეს ბატონი გივი. მე უკან მოწიწებით მივყვებოდი ფორმადაკარგულ სილუეტს, რომელსაც ცალ ხელში ხელჯოხის მაგივრად შავი ძველი ქოლგა ეჭირა, თავზე ქუდი დაეხურებინა და ცხვირსახოცი, ალბათ იმიტომ რომ ადვილი მისაგნები ყოფილიყო, ქუდის აწეულ ყურში ჩაემალა.
ჯინსებიანმა ქალბატონმა კიდევ ერთხელ შემოგვთავაზა საკუთარი თავი მთავარ როლზე, ჩვენგან კი ისევ მორიდებული უარი მიიღო პასუხად.
ჩვენს წინ კარი იყო, მე კი ფეხები უკან მრჩებოდა, რაღაც არ მიშვებდა, ვიცოდი რომ ბატონ გივის გულს ვატკენდით.
ჩემ უკან კარი დაიხურა. კარს უკან დარჩა ის ხის სუნი და ცხელი კერძის მომლოდინე ადამიანების სევდანარევი ღიმილი.
გადაღებების პირველი დღე დამთავრდა. არ ვიცი რა იქნება ხვალ. მე მხოლოდ ვხედავდი მოხუცს ქოლგით ხელში, რომელიც დაღლილი და მშიერი ავტობუსის გაჩერებისკენ მიდიოდა. ფილმი კი რომელსაც მე და ჩემი მეგობრები ვიღებთ , მათხოვარ მოხუც კაცზეა. დიახ, ბატონ გივის ჩვენ მათხოვრის როლი ვარგუნეთ, მაგრამ არ ვიცი რამდენად ვფიქრობთ ჩვენ, ახალგაზრდები , რომ ეს უბრალოდ როლია..
ახლაც თვალწინ მიდგას მოხუცი გივის სახე , რომელსაც საუბრისას ტუჩების მარჯვენა ფოსო ნერვულად აუდის მაღლა, შემდეგ გვერდზე , ისე რომ სურვილი გიჩნდება მიბაძო.
ნეტავ რას ფიქრობს ავტობუსის სკამზე მჯდარი ან სულაც ფეხზე მდგარი ,ქოლგასდაყრდნობილი მოხუცი, რომელმაც მე ამაღელვა.
- ცნობილი რომ გახდები არ დაგვივიწყო, იცოდე !
- გივი აბა შენ იცი ,არ შეგვარცხვინო ! - ამ იმედისმომცემი შეძახილებით აცილებდნენ 82 წლის ბატონ გივის მოხუცთა თავშესაფრიდან, საიდანაც იგი მე და ჩემს მეგობრებს, ჩვენი მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადასაღებად მიგვყავდა. მთავარი როლიც მას ეკუთვნოდა.
- თუ ქალი მსახიობიც დაგჭირდეთ, აუცილებლად გამითვალისწინეთ, ყველაფრის გაკეთება შემიძლია ,აი შემომხედეთ ! - და ერთი მხიარული ქალბატონი, რომელიც ჩემდა გასაკვირად ჯინსებში იყო გამოწყობილი, ხელების და ფეხების აქტიურ თამაშს მოჰყვა, ეს მოძრაობები ცეკვას გავდა, მოხუცის ცეკვას.
ჩვენს მთავარ გმირს სცენარით გათვალისწინებული ძველმანი ტანსაცმელი ჩავაცვით, რითაც იგი ორმაგად დაბეჩავდა. მეგობრების გამამხნევებელმა და კეთილმა შეძახილებმა ბატონ გივის ახალგაზრდული იერი შემატა და ბავშვივით დააწყებინა ცქმუტვა. დღეს იგი ყველასგან გამოირჩეოდა. საკმარისი იყო ერთხელ თვალი მოგეკრათ როგორ ნერვულად ისწორებდა წამდაუწუმ გახუნებული კოსტუმის სახელოებს ,როგორი ბავშვური სისწრაფით ასრულებდა ყველა მითითებას , რომ მაშინვე მიხვდებოდით , რაოდენ მნიშვნელოვანი და სასიცოცხლო მნიშვნელობის იყო მისთვის რაიმე დიდებულის შექმნა.. და მაინც, როგორ თრგუნავდა წლების მანძილზე წვეთ-წვეთბით დაგროვილი უდიდესი სევდა ამ უდიდეს სიხარულს.. ამ სანახაობამ თითქოს ერთ ადგილზე მიმაჯაჭვა და ვგრძნობდი, როგორ აღიქვამდა ჩემი სასუნთქი სისტემა მხოლოდ და მხოლოდ ხის საოცარ სურნელს, არა ახლადმოჭრილი, არამედ უკვე ავეჯადქცეული ხის სურნელს, თვალები კი ამ სუნში გახვეულ ხელახლადაბადებულ მოხუც მამაკაცს. იმ წუთშ იგი იყო ერთადერთი სულიერი, ვისი ბედნიერებისთვისაც შეუძლებელს შევძლებდი.
რაც შეეხება ფილმს, იგი ჩვენი მოსაწყენი სტუდენტური ცხოვრების გააქტიურების ერთ-ერთი მცდელობა, დაუგეგმავი ნაბიჯი, გართობა იყო, რომელსაც ჩემი აზრით მომავალი არ ჰქონდა. ჩემი მეგობრების ენთუზიაზმი კი ჩემს პესიმიზმს ისევ ჩემში ტოვებდა. ბატონი გივი კი, და ეს ხალხი თავშესაფარში , ჩვენი გართობის ჩვენი სურვილების მონაწილენი იყვნენ მხოლოდ ,რაც გულს მიკლავდა, თუმცა ხმის ამოღება მიჭირდა.
ჩვენი დიდი მსახიობი ,რამოდენიმეწუთიანი დასვენების შემდეგ, პასუხისმგებლობით სავსე გამომეტყველებით სკამიდან წამოდგა და ყველამ ერთად გავიარეთ მთავარი დერეფანი, სადაც მეგობრული შეძახილებით კიდევ ერთხელ დააჯილდოვეს ბატონი გივი. მე უკან მოწიწებით მივყვებოდი ფორმადაკარგულ სილუეტს, რომელსაც ცალ ხელში ხელჯოხის მაგივრად შავი ძველი ქოლგა ეჭირა, თავზე ქუდი დაეხურებინა და ცხვირსახოცი, ალბათ იმიტომ რომ ადვილი მისაგნები ყოფილიყო, ქუდის აწეულ ყურში ჩაემალა.
ჯინსებიანმა ქალბატონმა კიდევ ერთხელ შემოგვთავაზა საკუთარი თავი მთავარ როლზე, ჩვენგან კი ისევ მორიდებული უარი მიიღო პასუხად.
ჩვენს წინ კარი იყო, მე კი ფეხები უკან მრჩებოდა, რაღაც არ მიშვებდა, ვიცოდი რომ ბატონ გივის გულს ვატკენდით.
ჩემ უკან კარი დაიხურა. კარს უკან დარჩა ის ხის სუნი და ცხელი კერძის მომლოდინე ადამიანების სევდანარევი ღიმილი.
გადაღებების პირველი დღე დამთავრდა. არ ვიცი რა იქნება ხვალ. მე მხოლოდ ვხედავდი მოხუცს ქოლგით ხელში, რომელიც დაღლილი და მშიერი ავტობუსის გაჩერებისკენ მიდიოდა. ფილმი კი რომელსაც მე და ჩემი მეგობრები ვიღებთ , მათხოვარ მოხუც კაცზეა. დიახ, ბატონ გივის ჩვენ მათხოვრის როლი ვარგუნეთ, მაგრამ არ ვიცი რამდენად ვფიქრობთ ჩვენ, ახალგაზრდები , რომ ეს უბრალოდ როლია..
ახლაც თვალწინ მიდგას მოხუცი გივის სახე , რომელსაც საუბრისას ტუჩების მარჯვენა ფოსო ნერვულად აუდის მაღლა, შემდეგ გვერდზე , ისე რომ სურვილი გიჩნდება მიბაძო.
ნეტავ რას ფიქრობს ავტობუსის სკამზე მჯდარი ან სულაც ფეხზე მდგარი ,ქოლგასდაყრდნობილი მოხუცი, რომელმაც მე ამაღელვა.
