ხელმწიფე და მისი შვილი ( კავკასიური ზღაპრები და თქმულებები )



იყო ერთი ხელმწიფე. მას ჩვეულებად ჰქონდა, ყოველი წლის ნათლიღების წინადღით თითო კომლიდან ორ-ორი მანეთის შეკრება. ერთ წელიწადს ყველგან აკრიფეს ფული, მაგრამ ერთმა გლახაკმა ხელად ვერ იშოვნა ორი მანეთი და ვერ გადაიხადა ბეგარა. მოახსენეს ხელმწიფეს: ამა და
ამ კაცისაგან ფული ვერ ავიღეთო.
_ მომიყვანეთ აქ ურჩი გადამხდელი! _ ბრძანა ხელმწიფემ.
მიუყვანეს მაშინვე საწყალი კაცი. ხელმწიფემ გააშიშვილა (მაინც კი
იყო შიშველი), ამ საშინელი იანვრის ღამეში გააჩერა შუა მინდორში, თავზე მცველები დააყენა, ცეცხლი არ დაინთოსო. გათენდა დილა. ხელმწიფემ იკითხა:
_ რა ქნა?
_ ცოცხალია, ბატონო! _ მოახსენეს ვეზირებმა.
ხელმწიფე გაბრაზდა, მცველებს სცემა: იმ ყიამეთში ცოცხალი როგორ
გადარჩებოდა, ცეცხლზე გაგითბიათო! შეშინებულმა მცველებმა ჯერ
ხმა ვერ ამოიღეს, ბოლოს, ხელმწიფეს მოახსენეს:
_ წუხელ, ღამით ქვევიდან ისეთი ამოწითლებული იყო, რომ ეს კაცი
ხან ფეხს და ხელს უშვერდა, ალბათ ამით თბებოდა, თორემ სხვა სითბო
მას არ მიჰკარებიაო!
_ მეც მაგას ვამბობ, რომ გამთბარა და იმიტომ გადარჩა ცოცხალიო!
_ თქვა ხელმწიფემ.
დაიჭირეს საწყალი გლახაკი და ორმოში ჩააგდეს.
გათენდა ნათლიღება დილა. არის მზადება. ხელმწიფე ჯერ წირვაზე
უნდა წავიდეს. ხელმწიფის შვილმა მამას უთხრა:
_ სადილის გაკეთება დღეს მე დამევალოს, თქვენ წირვაზე წაბრძანდით, ყველაფერს გამზადებულს დაგახვედრებთო!
შვილის სიტყვები გაუხარდა ხელმწიფეს. წაიყვანა თავისი წამყოლები და წავიდა წირვაზე. ხელმწიფის შვილმა გაზომა ერთი ქცევა მინდორი. ოთხივე მუხუროში დააწყობინა თითო საჟენი შეშა და გაუკიდა ცეცხლი. ამ მინდვრის შუაზე დადგა უშველებელი ქვაბი ხორცით
სავსე.
ხელმწიფე და მისი მხლებლები დაბრუნდნენ. ხუცესს წირვა გაეგრძელებინა და ყველა გამგელებული იყო შიმშილით. ხელმწიფემ ბრძანა:
_ აბა, ჩქარა სადილი მოგვართვითო!
ორი საათიც გავიდა, მაგრამ სადილი არსად ჩანდა. ხელმწიფის შვილი
უპასუხებდა:
_ კი, ბატონო, ახლავე, ცოტა აკლია, სადაცაა ხორცი მოიხარშებაო!
ხელმწიფეს მოთმინების ფიალა აევსო. გაბრაზდა, გაუწყრა შვილს.
_ როგორ ვერ გააკეთე აქამდის სადილი, ლამის შიმშილით დავიხოცოთო.
ბიჭმა წაიყვანა ხელმწიფე და აჩვენა ეს მინდორი.
_ მამაჩემო, ხომ ხედავ, ერთი საჟენი შეშა აგერ იწვის, მეორე ეგერ,
მესამე და მეოთხე _ იქით. ქვაბი შუაზეა დადგმული. არ იქნა, არ ადუღდა
წყალი და არ ვიცი, რა ვქნაო!
ხელმწიფე უფრო გაანჩხლდა:
_ ასე წყალი როგორ ადუღდება, შუაზე ცეცხლი არ ჰქონია შენთებულიო!
მაშინ შვილმა უპასუხა:
_ ქვევიდან აწითლებული რომ იყო, იმან თუკი გაათბო კაცი საშინელ
ყინვაში, აქ, ერთ ქცევაზე, როგორ ვერ გაათბო ქვაბი ოთხმა საჟენმა შეშამო!
ხელმწიფე განცვიფრდა შვილის ბრძნული სიტყვებით. გლახაკი გაათავისუფლა და შვილს უთხრა:
_ აწ კი რაღად ღირს ჩემი ხელმწიფობა, ვხედავ, მაჯობე და ტახტიც
შენთვის დამითმიაო! და დაულოცა ხელმწიფობა შვილს...


პროექტის ავტორი ნაირა გელაშვილი

შემდგენელი და რედაქტორი შოთა იათაშვილი






Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.