თოვლის დედოფლის ხსოვნას
მეც მინდოდა მქონოდა ულამაზესი სასახლე,
და ულამაზესი, თოვლისდედოფლისნაირი
მოსასხამი.
განა ვარდების ბუჩქებზე ვოცნებობდი,
(ვარდები ისედაც ყველგან იყო)...
მაგრამ ეს ცრემლი,
ეს მდუღარე,
ეს ყველაფრისგამალღობელი,
იდგა და მდარაჯობდა...
და მეც ის შევიყვარე,
რასაც ჩემგან ითხოვდნენ,
და სულ ბოლოს მეც ვისწავლე მათებურად
ტირილი,
და დავგეშე ჩემი ცრემლები შენს წინააღმდეგ,
და გაგანადგურე შენ,
მშვენიერი და მედიდური,
მაგრამ მაინც ყვავილზე სუსტი,
და მორჩილად შევუერთდი
ამ ვარდების მოტრფიალეთა ნაცრისფერ რიგებს,
და ვისწავლე გამარჯვებულის მხარეზე ყოფნაც,
და გავიზარდე.
სამი კაკალი კონკიასათვის
ძუნწი ვიყავი,
ძუნწი და მშიშარა,
და ვერაფრით ვერ გავიმეტე
ჯადოსნური კაკლები,
რადგან რაღაც უფრო დიდისთვის მეხარბებოდა,
და არც მქონდა ისეთი სურვილები,
რომ გამერისკა,
და ხელცარიელი დავრჩენილიყავი.
და აი შედეგი,
სამი გამოხრული კაკალი,
სამი ფუტურო სიცარიელე...
მაგრამ მე ახლაც არაფერს ვრისკავ,
მაგრადა მაქვს მომუჭული ხელისგულები,
და მოვდივარ,
ვერგაბედული სურვილების მდინარისკენ
არც ვიხედები.
როგორც მეცხვარის დიდი ქოფაკები
როგორც მეცხვარის დიდი ქოფაკები,
ჭკვიანები, უცხოსთან საშიშები,
პატრონისთვის საიმედონი,
ისე ვდარაჯობთ ერთმანეთის სიმარტოვეს...
სულ ეს არის სიყვარული.
მაგრამ სხვებს უკვირთ,
და მეც მიკვირს ხოლმე ხანდახან.
მეც მინდოდა მქონოდა ულამაზესი სასახლე,
და ულამაზესი, თოვლისდედოფლისნაირი
მოსასხამი.
განა ვარდების ბუჩქებზე ვოცნებობდი,
(ვარდები ისედაც ყველგან იყო)...
მაგრამ ეს ცრემლი,
ეს მდუღარე,
ეს ყველაფრისგამალღობელი,
იდგა და მდარაჯობდა...
და მეც ის შევიყვარე,
რასაც ჩემგან ითხოვდნენ,
და სულ ბოლოს მეც ვისწავლე მათებურად
ტირილი,
და დავგეშე ჩემი ცრემლები შენს წინააღმდეგ,
და გაგანადგურე შენ,
მშვენიერი და მედიდური,
მაგრამ მაინც ყვავილზე სუსტი,
და მორჩილად შევუერთდი
ამ ვარდების მოტრფიალეთა ნაცრისფერ რიგებს,
და ვისწავლე გამარჯვებულის მხარეზე ყოფნაც,
და გავიზარდე.
სამი კაკალი კონკიასათვის
ძუნწი ვიყავი,
ძუნწი და მშიშარა,
და ვერაფრით ვერ გავიმეტე
ჯადოსნური კაკლები,
რადგან რაღაც უფრო დიდისთვის მეხარბებოდა,
და არც მქონდა ისეთი სურვილები,
რომ გამერისკა,
და ხელცარიელი დავრჩენილიყავი.
და აი შედეგი,
სამი გამოხრული კაკალი,
სამი ფუტურო სიცარიელე...
მაგრამ მე ახლაც არაფერს ვრისკავ,
მაგრადა მაქვს მომუჭული ხელისგულები,
და მოვდივარ,
ვერგაბედული სურვილების მდინარისკენ
არც ვიხედები.
როგორც მეცხვარის დიდი ქოფაკები
როგორც მეცხვარის დიდი ქოფაკები,
ჭკვიანები, უცხოსთან საშიშები,
პატრონისთვის საიმედონი,
ისე ვდარაჯობთ ერთმანეთის სიმარტოვეს...
სულ ეს არის სიყვარული.
მაგრამ სხვებს უკვირთ,
და მეც მიკვირს ხოლმე ხანდახან.
