ცხოვრება ყრუებში
ეს ჰგავს ყვირილს ხმაურში.
თითქოს შემთხვევით, მთის ბურღვისას გადაეყარე
იდეების მთხრელ ექსპედიციას და გზა იკითხე.
ეს ძახილია ცუდ ამინდში.
როცა ძალა ხმელ ტოტებს და ქვებს,
მომაკვდავ ჩიტებს -
სახურავებს და ჭიშკრებს ანარცხებს.
შენ მხოლოდ ღამის გათევას ითხოვ,
სველი,
ტანზე ჩამოკიდებული შემოდგომით.
ასეთს ლოგინში ვერ ჩაგაწვენენ.
უნდა გაშრე,
სიცივის თრთოლვა - ცეცხლთან თვლემაში გადაგეზარდოს.
აქამდე ის მაინც ესმოდათ, რომ ყვიროდი,
შინაარსი სულერთი იყო, რადგან გხედავდნენ.
მოულოდნელი გაქრობის შემდეგ,
უჩინარი შენი სხეული დაფარფატებს
მათ ბედნიერ საძინებლებთან
და გემრიელ სამზარეულოებთან და
წარმატებულ სამსახურებთან და
დაწყვეტილი მძივებივით ფანტავს სიტყვებს.
აქამდე გაძინებდნენ მაინც.
ნუ ითხოვ.
როგორ დაუჯერონ ცარიელ ხმას.
ჯერ დაკარგული ტანი და მოგლეჯილი თავი
მოძებნე.
ეს ჰგავს ცხოვრებას ყრუებში.
როცა შენ ჩქამი გაღვიძებს.
როცა შენი სმენა იდეალურია.
ცა გამოუშვით
როგორი ხარ, სიკვდილო.
დღეს შენსკენ ლასო გადმოვისროლე. ვსინჯე. მოგსინჯე.
ჯერ ლითონის დარტყმა მეგონე ისტერიულ მოძრაობაში.
ცნობისმოყვარე სახეების თაიგული ცას მიკეტავს.
ცა გამოუშვით!
შემდეგ მიწა, სახლის უკან ჩამოწოლილი.
წაიყვანა ქვესკნელმა დედა.
მეგონე კაცი ბნელ ქუჩაზე, უტიფრად რომ მოგშტერებია.
ნეტა, გაგხდის თუ ჩამოგახევს?
ნეტა, იყვირებ თუ შეაფურთხებ, როცა სულივით ადგება შენგან.
ქალიც მეგონე.
შენს სიყვარულს რომ ჩუმად მწველიდა.
და ალმასის ზანზალაკებს მხსნიდა ყელიდან, როცა მეძინა.
გული ყოფილა.
სიფრიფანა ქაღალდის დასტა - წვეტიანი ჩანახატებით.
ექიმი რომ დასჩერებია.
მე კი ვამბობ:
ახვარი ყოფილხარ, სიკვდილო.
თითქოს თვლემდი, ლასო როცა დაგიმიზნე.
შენ კი მარჯვნივ გადაიხარე.
მე - ცაცია ვარ
შენს ხასიათზე
შენს ხასიათზე ვარ.
შავები მაცვია. ამინდი აქ, ალბათ, არაფერ შუაშია.
მუხლებთან შენი შუბლია.
შუბლთან ჩემი თავია.
ხელები თევზიანია. დაბანა დამეზარა - ჩქარა მიყვარდი.
შენთან რომ მოვრბოდი, ნახევარი სახლში დავრჩი.
წამოსულს შემომაცოცდა ლურჯი შუზები. კუბოკრული გეტრები.
გამხმარი ფოთლებივით გვცვივა ტანსაცმელი.
ნეტა, რას ვიცვამდი!
მთვრალი ხარ? გაიწიე. გეხვევი. გეხვეწები.
ჯერ მხოლოდ ზურგები!
შესაძლოა, ტერფებიც,
თბილი კარამელით
ხან გადაბმულები,
ვშორდებით, ვერთდებით.
არ შემოგეჭამო. ერთი კოვზი მაინც
მაწვნის დედასავით რომ შემომინახო,
ხვალვე შევდედდები.
მანამდე სურნელით უნდა გა(და)მტენო,
დავიდოთ მხრებზე გემო ერთმანეთის ენებით.
(ეს დალაქავება რომ არა, აგცდებოდი)
მკლავები გამიკავო, მატკინო. ნაბიჭვარო!
ყელზე იისფერი ინიციალი ხარობს.
შენს ხასიათზე ვარ.
ყველა ქალზე ოდნავ ნაკლებო.
ყველა კაცზე ოდნავ მეტო.
ახლა კი ფარდას ჩამოვაფარებ.
ფსკერზე
ეს სრულიად შესაძლებელია,
გადახვიდე მეორე ნაპირზე მაშინაც კი,
როცა წყალი ღრიალებს.
მშვიდად აიკეცო კალთები ქარიშხალში,
მოსინჯო ქვები და შეცურო ყელამდე.
აწეულ ხელში, შესაძლებელია, გეჭიროს ერთ ბოხჩაში
გამოკრული, გადარჩეული შენი ცხოვრება, როგორც მბჟუტავი შუქურა
და ერეოდე.
მიდიოდე ასეთი,
უფერული. მარტო. სახეზე - მათრახებივით გირტყამდეს
მრავალშვილიანი დიასახლისების მზერები - მათ ვერ გაბედეს.
ქუჩაში გამოსული კაცების უძლურება - ისინი ვერ დაგეხმარებიან.
შენ კი მიდიოდე დაჟინებით,
კაფვით, ოფლის წმენდით და ერეოდე.
ეს შესაძლებელია,
უცებ გაჩერდე და მიხვდე,
წინ მობეზრების ნათესებია და უკანაც მომკილი ყანა,
შენ კი უაზრო გმირობას სჩადიხარ ამ ხალხისთვის.
შენი ბრძოლა - მხოლოდ ერთი საინტერესო დღეა სოფელში.
ეს სრულიად შესაძლებელია,
გადაწყვიტო - მდინარის ფსკერზე ბევრად უკეთესია
და ჩაყვინთო.
უფრო ღრმა
ჩემი სანგარი უფრო ღრმაა.
ვთხრიდი წლები. სახსოვრად - მიწიანი ფრჩხილები დამრჩა.
ზურგს როცა გკაწრავ, წითელ ზოლებზე გაყრი ამ მიწას.
წყლამდე ჩავედი. ფეხები მექცა თითქმის ფესვებად
ხედ გადაქცევის სურვილიც ახდა - ქოთანში
ვშრიალებ და როცა მეხები, შენს შვილებს ვთესავ.
შენი სანგარი გფარავს წელამდე.
დამიზნება არ დამჭირდება,
თვალახვეულმა რომც გესროლო ჩემი თავი
შიგ გულშივე გაგეჭედები.
რაც უნდა გკვეთონ, მე ვიქნები შენფერი და შენსისხლი
და დაცალკევება გაუჭირდებათ.
რით მოგკლა უფრო უკეთესად,
ვიდრე შეგრძნებით - ერთი ხარ და გამუდმებით ორს დაატარებ.
სად გავავლო ფრონტის ხაზი, როცა
მიწის ქვეშ გათხრილია გრძელი გვირაბი,
შუაში კი მე გიერთდები.
გაყინული კონფლიქტია ეს სიყვარული.
გესვრი. მესროლე.
მეგობრობა, ნაგავსაყრელი
ჩემი
მეგობარი ნაგავსაყრელია.
ერთი დიდი აყროლებული უფსკრული.
მეც მისთვის ხრამი ვარ პირღია,
ფეთქებადი.
ის მაყრის,მე კიდევ მის დარდებს ვახარისხებ.
ზოგს ვწვავ. რამდენიმე ბომჟისთვის მემეტება.
ჩემს მონოლოგს გულზე იხვევს,
ფეთქვის ხმა რომ გაიგონოს მისი ქმარი მკერდში უძვრება.
ტანს თუ იხეხავს, დაგროვილი ჭუჭყი გამაქვს,
თმას თუ ივარცხნის, თმების ბღუჯა.
მორჩილად დგება ჩემი ცოლი და ცეცხლს უკიდებს.
ხან დაგლეჯილი ფეხსაცმლის ლანჩი ამომჩრია - მან მოისროლა.
ხან გატეხილი სარკით მზეს მჩრის - რაც მე დავლეწე, ნამსხვრევები ენით აკრიფა.
მორიგეობით,
ჩვენ ერთმანეთის მოედნები ვართ. მიწისმყრელები.
რიგრიგობით ვუშვერთ სხეულებს - ნაგვის აკეცვა,
გულისამრევი პროცესია, მაგრამ ფაქტია,
სამუშაო ხელთათმანებით შუბლის დაჭერას
თითქმის ისევე შევეჩვიეთ,
როგორც საცრით წყლის მიწანწკარებას ერთმანეთამდე,
სიყვარული თუ გვითავდება.
სულ ესაა მეგობრობა -
ვიწვით და ღამე თავზე გვადგას კვამლის ბოლქვები.
კარს არ გავაღებთ
ჩვენ მუსიკალურ ზარდახშაში გადავწყვიტეთ გაგრძელება.
მაშინ ვიწყებით,
როცა ვინმე ცნობისმოყვარე უცებ თავს აგვხდის.
ფეხქვეშ ყინულის მოედანია.
ოთხმაგი ბრუნი - ბოლოსკენ უნდა წავიბორძიკო,
შენ კი ზურგზე გადამიწვინო და დაბზრიალდე
არ ვეცემი - სულ ესაა
საჩვენებელი ჩვენი ნომერი.
როცა გვხურავენ,
სიბნელეში ერთმანეთის პირისპირ ვსხდებით.
არაფერი ჩანს, თუმცა მზერის მიმართულებით
ვემთხვევით და უკვე ვიცი, რა მანძილზე უნდა
გავუშვა მარჯვენა ხელი,
შუბლთან რომ მოვხვდე.
როგორ უნდა გადმოვიხარო - ერთ სიბრტყეზე
სახეები რომ გაერთიანდეს.
შენ ახლა მკოცნი.
მე კი ვცდილობ, სანამ აგვხდიან
და დაზუთხული ნომრის ცეკვას გვაიძულებენ,
მე უფრო გკოცნო.
შენ ახლა ცდილობ არ შემცივდეს და ყინულზე
შენს თავს მიფენ, შენს ტანს ატყავებ - რომ
მე უფრო რბილად მიყვარდე.
შენ ახლა ფრთხილდა ჩაკეტავ ამ ყუთს.
გარეთ უკვე ისმის ჩოჩქოლი.
მარტოები ვართ.
და ერთად ვართ.
კარს არ გავაღებთ.
ეს ჰგავს ყვირილს ხმაურში.
თითქოს შემთხვევით, მთის ბურღვისას გადაეყარე
იდეების მთხრელ ექსპედიციას და გზა იკითხე.
ეს ძახილია ცუდ ამინდში.
როცა ძალა ხმელ ტოტებს და ქვებს,
მომაკვდავ ჩიტებს -
სახურავებს და ჭიშკრებს ანარცხებს.
შენ მხოლოდ ღამის გათევას ითხოვ,
სველი,
ტანზე ჩამოკიდებული შემოდგომით.
ასეთს ლოგინში ვერ ჩაგაწვენენ.
უნდა გაშრე,
სიცივის თრთოლვა - ცეცხლთან თვლემაში გადაგეზარდოს.
აქამდე ის მაინც ესმოდათ, რომ ყვიროდი,
შინაარსი სულერთი იყო, რადგან გხედავდნენ.
მოულოდნელი გაქრობის შემდეგ,
უჩინარი შენი სხეული დაფარფატებს
მათ ბედნიერ საძინებლებთან
და გემრიელ სამზარეულოებთან და
წარმატებულ სამსახურებთან და
დაწყვეტილი მძივებივით ფანტავს სიტყვებს.
აქამდე გაძინებდნენ მაინც.
ნუ ითხოვ.
როგორ დაუჯერონ ცარიელ ხმას.
ჯერ დაკარგული ტანი და მოგლეჯილი თავი
მოძებნე.
ეს ჰგავს ცხოვრებას ყრუებში.
როცა შენ ჩქამი გაღვიძებს.
როცა შენი სმენა იდეალურია.
ცა გამოუშვით
როგორი ხარ, სიკვდილო.
დღეს შენსკენ ლასო გადმოვისროლე. ვსინჯე. მოგსინჯე.
ჯერ ლითონის დარტყმა მეგონე ისტერიულ მოძრაობაში.
ცნობისმოყვარე სახეების თაიგული ცას მიკეტავს.
ცა გამოუშვით!
შემდეგ მიწა, სახლის უკან ჩამოწოლილი.
წაიყვანა ქვესკნელმა დედა.
მეგონე კაცი ბნელ ქუჩაზე, უტიფრად რომ მოგშტერებია.
ნეტა, გაგხდის თუ ჩამოგახევს?
ნეტა, იყვირებ თუ შეაფურთხებ, როცა სულივით ადგება შენგან.
ქალიც მეგონე.
შენს სიყვარულს რომ ჩუმად მწველიდა.
და ალმასის ზანზალაკებს მხსნიდა ყელიდან, როცა მეძინა.
გული ყოფილა.
სიფრიფანა ქაღალდის დასტა - წვეტიანი ჩანახატებით.
ექიმი რომ დასჩერებია.
მე კი ვამბობ:
ახვარი ყოფილხარ, სიკვდილო.
თითქოს თვლემდი, ლასო როცა დაგიმიზნე.
შენ კი მარჯვნივ გადაიხარე.
მე - ცაცია ვარ
შენს ხასიათზე
შენს ხასიათზე ვარ.
შავები მაცვია. ამინდი აქ, ალბათ, არაფერ შუაშია.
მუხლებთან შენი შუბლია.
შუბლთან ჩემი თავია.
ხელები თევზიანია. დაბანა დამეზარა - ჩქარა მიყვარდი.
შენთან რომ მოვრბოდი, ნახევარი სახლში დავრჩი.
წამოსულს შემომაცოცდა ლურჯი შუზები. კუბოკრული გეტრები.
გამხმარი ფოთლებივით გვცვივა ტანსაცმელი.
ნეტა, რას ვიცვამდი!
მთვრალი ხარ? გაიწიე. გეხვევი. გეხვეწები.
ჯერ მხოლოდ ზურგები!
შესაძლოა, ტერფებიც,
თბილი კარამელით
ხან გადაბმულები,
ვშორდებით, ვერთდებით.
არ შემოგეჭამო. ერთი კოვზი მაინც
მაწვნის დედასავით რომ შემომინახო,
ხვალვე შევდედდები.
მანამდე სურნელით უნდა გა(და)მტენო,
დავიდოთ მხრებზე გემო ერთმანეთის ენებით.
(ეს დალაქავება რომ არა, აგცდებოდი)
მკლავები გამიკავო, მატკინო. ნაბიჭვარო!
ყელზე იისფერი ინიციალი ხარობს.
შენს ხასიათზე ვარ.
ყველა ქალზე ოდნავ ნაკლებო.
ყველა კაცზე ოდნავ მეტო.
ახლა კი ფარდას ჩამოვაფარებ.
ფსკერზე
ეს სრულიად შესაძლებელია,
გადახვიდე მეორე ნაპირზე მაშინაც კი,
როცა წყალი ღრიალებს.
მშვიდად აიკეცო კალთები ქარიშხალში,
მოსინჯო ქვები და შეცურო ყელამდე.
აწეულ ხელში, შესაძლებელია, გეჭიროს ერთ ბოხჩაში
გამოკრული, გადარჩეული შენი ცხოვრება, როგორც მბჟუტავი შუქურა
და ერეოდე.
მიდიოდე ასეთი,
უფერული. მარტო. სახეზე - მათრახებივით გირტყამდეს
მრავალშვილიანი დიასახლისების მზერები - მათ ვერ გაბედეს.
ქუჩაში გამოსული კაცების უძლურება - ისინი ვერ დაგეხმარებიან.
შენ კი მიდიოდე დაჟინებით,
კაფვით, ოფლის წმენდით და ერეოდე.
ეს შესაძლებელია,
უცებ გაჩერდე და მიხვდე,
წინ მობეზრების ნათესებია და უკანაც მომკილი ყანა,
შენ კი უაზრო გმირობას სჩადიხარ ამ ხალხისთვის.
შენი ბრძოლა - მხოლოდ ერთი საინტერესო დღეა სოფელში.
ეს სრულიად შესაძლებელია,
გადაწყვიტო - მდინარის ფსკერზე ბევრად უკეთესია
და ჩაყვინთო.
უფრო ღრმა
ჩემი სანგარი უფრო ღრმაა.
ვთხრიდი წლები. სახსოვრად - მიწიანი ფრჩხილები დამრჩა.
ზურგს როცა გკაწრავ, წითელ ზოლებზე გაყრი ამ მიწას.
წყლამდე ჩავედი. ფეხები მექცა თითქმის ფესვებად
ხედ გადაქცევის სურვილიც ახდა - ქოთანში
ვშრიალებ და როცა მეხები, შენს შვილებს ვთესავ.
შენი სანგარი გფარავს წელამდე.
დამიზნება არ დამჭირდება,
თვალახვეულმა რომც გესროლო ჩემი თავი
შიგ გულშივე გაგეჭედები.
რაც უნდა გკვეთონ, მე ვიქნები შენფერი და შენსისხლი
და დაცალკევება გაუჭირდებათ.
რით მოგკლა უფრო უკეთესად,
ვიდრე შეგრძნებით - ერთი ხარ და გამუდმებით ორს დაატარებ.
სად გავავლო ფრონტის ხაზი, როცა
მიწის ქვეშ გათხრილია გრძელი გვირაბი,
შუაში კი მე გიერთდები.
გაყინული კონფლიქტია ეს სიყვარული.
გესვრი. მესროლე.
მეგობრობა, ნაგავსაყრელი
ჩემი
მეგობარი ნაგავსაყრელია.
ერთი დიდი აყროლებული უფსკრული.
მეც მისთვის ხრამი ვარ პირღია,
ფეთქებადი.
ის მაყრის,მე კიდევ მის დარდებს ვახარისხებ.
ზოგს ვწვავ. რამდენიმე ბომჟისთვის მემეტება.
ჩემს მონოლოგს გულზე იხვევს,
ფეთქვის ხმა რომ გაიგონოს მისი ქმარი მკერდში უძვრება.
ტანს თუ იხეხავს, დაგროვილი ჭუჭყი გამაქვს,
თმას თუ ივარცხნის, თმების ბღუჯა.
მორჩილად დგება ჩემი ცოლი და ცეცხლს უკიდებს.
ხან დაგლეჯილი ფეხსაცმლის ლანჩი ამომჩრია - მან მოისროლა.
ხან გატეხილი სარკით მზეს მჩრის - რაც მე დავლეწე, ნამსხვრევები ენით აკრიფა.
მორიგეობით,
ჩვენ ერთმანეთის მოედნები ვართ. მიწისმყრელები.
რიგრიგობით ვუშვერთ სხეულებს - ნაგვის აკეცვა,
გულისამრევი პროცესია, მაგრამ ფაქტია,
სამუშაო ხელთათმანებით შუბლის დაჭერას
თითქმის ისევე შევეჩვიეთ,
როგორც საცრით წყლის მიწანწკარებას ერთმანეთამდე,
სიყვარული თუ გვითავდება.
სულ ესაა მეგობრობა -
ვიწვით და ღამე თავზე გვადგას კვამლის ბოლქვები.
კარს არ გავაღებთ
ჩვენ მუსიკალურ ზარდახშაში გადავწყვიტეთ გაგრძელება.
მაშინ ვიწყებით,
როცა ვინმე ცნობისმოყვარე უცებ თავს აგვხდის.
ფეხქვეშ ყინულის მოედანია.
ოთხმაგი ბრუნი - ბოლოსკენ უნდა წავიბორძიკო,
შენ კი ზურგზე გადამიწვინო და დაბზრიალდე
არ ვეცემი - სულ ესაა
საჩვენებელი ჩვენი ნომერი.
როცა გვხურავენ,
სიბნელეში ერთმანეთის პირისპირ ვსხდებით.
არაფერი ჩანს, თუმცა მზერის მიმართულებით
ვემთხვევით და უკვე ვიცი, რა მანძილზე უნდა
გავუშვა მარჯვენა ხელი,
შუბლთან რომ მოვხვდე.
როგორ უნდა გადმოვიხარო - ერთ სიბრტყეზე
სახეები რომ გაერთიანდეს.
შენ ახლა მკოცნი.
მე კი ვცდილობ, სანამ აგვხდიან
და დაზუთხული ნომრის ცეკვას გვაიძულებენ,
მე უფრო გკოცნო.
შენ ახლა ცდილობ არ შემცივდეს და ყინულზე
შენს თავს მიფენ, შენს ტანს ატყავებ - რომ
მე უფრო რბილად მიყვარდე.
შენ ახლა ფრთხილდა ჩაკეტავ ამ ყუთს.
გარეთ უკვე ისმის ჩოჩქოლი.
მარტოები ვართ.
და ერთად ვართ.
კარს არ გავაღებთ.
