მომაკვდავ მეგობარს

momakvdav megobars
მე დაგიბრუნე, შენი თავი წავართვი წყვდიადს
ისევ ჩემი ხარ, მომავლისთვის მიმზადებ საგზალს
შენი თვალები ცას რომა ჰგავს, ვიგულებ ჩემად
ღვთიურ მშვენებით, დაჯაბნიდი თვით ცისკრის ვარსკვლავს,

ვთქვი მე, ამ ტკივილს, არაგველთა სევდის შესადარს
მივანდობ, დრო ჟამს, გაცვეთილს და მაინც უძლეველს
იქნებ დრომ მაინც გამიყუჩოს, სისხლთა ის დენა,
რასაც ამდენ ხანს, მამაცურად, მაინც ვუძლებ მე

ხვალის იმედად დამიგულე დაო იცოდე,
მე შენს ცხოვრებას, ბეჭით ვზიდავ როცა კი შევძლებ
ასე ერთობით ავიტანოთ, ცამდის მწველი მზე
შევქმნად საბაძი მეგობრობის ეპოქა ჩვენებრ,

ცხოვრების დაფას წავუშალოდ მხოლოდ ის გვერდი
რომელიც შავად აფერადებს დღეთა რიგს და შანსს
მისი დევიზიც, "ტკივილი და უფრო ტკივილი"
ხშირად ცალ-ცალკე, და ბოლოში მაინც ერთად ვართ