პასუხი მონატრებას
კვლავ მინავლულ ოცნებებში გეფერები,
სულს მიწეწავს ჩვენს წარსულზე დაფიქრება...
ახლა მაინც ნუ დამტოვებ, გევედრები,
მაპატიე, შენი უხმოდ ატირება.
ჩავლილ დღეებს ქარი უკვე ნამქერს აყრის
წარსულ ზაფხულს ფარჩა უკვე გაუხდია
მოდი ჩემთან, მოგეფერო უღვთოდ დაღლილს–
შენი წილი სითბო არვის წაუღია.
ნათელ დღეებს მუდამ მოსდევს დაღამება,
ქარს მიჰყვება თეთრი ღრუბლის ქარავანი.
ცოტა ხანში ალბათ უკვე დაზამთრდება–
მერე ჩემთან აღარ მოვა აღარავინ.
ახლა მხოლოდ შეშლილ სურვილს ვედევნები,
მომენატრა წამიერი გარინდება...
სულ მარტო ვარ, მოდი ჩემთან, გევედრები–
უნდა შეძლო შეცდომების პატიება.
მონატრება
მოდი ჩემთან, გადამისვი თმაზე ხელი,
მომენატრე, მართლა ძლიერ მომენატრე.
ხეებს უკვე გაუხდიათ სამოსელი–
შემოდგომა აპარტახებს ბაღში ვარდებს.
მოდი ჩემთან, სინანულის მცვივა ცრემლი,
გავიხსენოთ დათოვლილი გაზაფხული...
სიამაყემ ჩამოყარა უკვე ფრთები
შენკენ ბილიკს მოვუყვები დაზაფრული.
ქარი დაჰქრის და სველ ჭადრებს ნელა არწევს,
თეთრ დუქანში ძველ მეარღნეს ემღერება...
საოცნებო ბილიკს მისდევს თეთრი რაში–
მე კი ქვეყნად აღარავინ მეფერება.
მოდი ჩემთან, მართლა ძლიერ მომენატრე,
აღარა აქვს ნუთუ ლოდინს დასასრული?...
იქნებ ისევ გაეღვიძოთ ბაღში ვარდებს
და გათანგულს მომილოცო გაზაფხული.
თეა ორჯონიკიძე.
1993 წი.
კვლავ მინავლულ ოცნებებში გეფერები,
სულს მიწეწავს ჩვენს წარსულზე დაფიქრება...
ახლა მაინც ნუ დამტოვებ, გევედრები,
მაპატიე, შენი უხმოდ ატირება.
ჩავლილ დღეებს ქარი უკვე ნამქერს აყრის
წარსულ ზაფხულს ფარჩა უკვე გაუხდია
მოდი ჩემთან, მოგეფერო უღვთოდ დაღლილს–
შენი წილი სითბო არვის წაუღია.
ნათელ დღეებს მუდამ მოსდევს დაღამება,
ქარს მიჰყვება თეთრი ღრუბლის ქარავანი.
ცოტა ხანში ალბათ უკვე დაზამთრდება–
მერე ჩემთან აღარ მოვა აღარავინ.
ახლა მხოლოდ შეშლილ სურვილს ვედევნები,
მომენატრა წამიერი გარინდება...
სულ მარტო ვარ, მოდი ჩემთან, გევედრები–
უნდა შეძლო შეცდომების პატიება.
მონატრება
მოდი ჩემთან, გადამისვი თმაზე ხელი,
მომენატრე, მართლა ძლიერ მომენატრე.
ხეებს უკვე გაუხდიათ სამოსელი–
შემოდგომა აპარტახებს ბაღში ვარდებს.
მოდი ჩემთან, სინანულის მცვივა ცრემლი,
გავიხსენოთ დათოვლილი გაზაფხული...
სიამაყემ ჩამოყარა უკვე ფრთები
შენკენ ბილიკს მოვუყვები დაზაფრული.
ქარი დაჰქრის და სველ ჭადრებს ნელა არწევს,
თეთრ დუქანში ძველ მეარღნეს ემღერება...
საოცნებო ბილიკს მისდევს თეთრი რაში–
მე კი ქვეყნად აღარავინ მეფერება.
მოდი ჩემთან, მართლა ძლიერ მომენატრე,
აღარა აქვს ნუთუ ლოდინს დასასრული?...
იქნებ ისევ გაეღვიძოთ ბაღში ვარდებს
და გათანგულს მომილოცო გაზაფხული.
თეა ორჯონიკიძე.
1993 წი.
