– თოვდა და თოვდა –
იმ ღამით ისევ,
თოვდა და თოვდა,
გადაათეთრა ეს არემარე,
შეშის ღუმელთან
ახალ წლის ღამეს,
ვიხმობდი დედის!
საფლავს მძინარეს..
არც ხმა ისმოდა,
( ან ვის ველოდი? )
არც სუნთქვა ღამის,
მკაცრი ყოფილა
სიცოცხლის ხვედრი,
გარეთ კი ისევ,
თოვდა და თოვდა,
ათოვდა თეთრად
სოფელს მძინარეს..
მერაბ სალუქვაძე – თოვდა და თოვდა –
