ქიტიაშვილი ცირა - Qitiashvili Cira



ნაკადული (საბავშვო)

ეს ლიკლიკა ნაკადული,
ცელქია და მკვეხარა,
ისე მორბის უსათუოდ
დედას გამოეპარა.
- შესვით ჩემი ცივი წყარო -
გააყრუა ქვეყანა.

სევდიანი ზღაპარი (საბავშვო)

დედა კურდღელმა იარა,
ცხრა გორა გადაიარა,
გზებზე ადინა ბუქი.
უცნობს და ნაცნობს ეწვია,
სამოსს ეძებდა პეწიანს,
ტყეში და ღრეში ეძია
შვილებისათვის ქურქი.
მზრუნველმა ამისთანამა
გზა სიმწრის ოფლით დანამა.
გადაიტყავა ზურგი.
იპოვა,ამოარჩია,
შემოსა სამი ბაჭია,
სამი შიშველი ბაჭია
თბილი ღუნღულა ქურქით.
სამივე ყურებცანცარა,
სამივე გულებფანცქალა,
დედის მზე, თვალის შუქი.
შვენოდათ, რარიგ შვენოდათ,
შველოდათ, რარიგ შველოდათ
თეთრი, შავი და ნაცარა
თბილი, ღუნღულა ქურქი.
ფოთოლი მოწყდა გამხმარი,
ბრჭყალს ილესავდა ზამთარი,
ღრუბელი გაწვა მუქი.
ჭირვეული და პრანჭია,
ატირდა შავი ბაჭია,
აყვირდა შავი ბაჭია:
- თეთრი მინდაო ქურქი! -
ყინვები დადგა მაგარი,
ტახტზე დაბრძანდა ზამთარი,
თოვლიც მოვიდა უხვი,
ჭირვეული და პრანჭია
ატირდა თეთრი ბაჭია,
ჩაბჟირდა თეთრი ბაჭია:
- ქურქი მინდაო მუქი!
მერე ატირდა ნაცარა,
არც ჰო გაიგო, არც - არა,
ბინას ახადა ჭერი.
ცრემლების გუდა დაცალა,
დიდხანს ტიროდა ნაცარა,
მწარედ ტიროდა ნაცარა:
- ქურქი მინდაო ჭრელი! -
ტიროდა ყურებცანცარა
თეთრი, შავი და ნაცარა -
დედის მზე, თვალის შუქი.
მინდაო, შავი მინდაო,
მინდაო, ჭრელი მინდაო,
სულ, სულ სხვა ფერის ქურქი.
მთლად მოაბეზრეს თავი და
ადგა კურდრელი, წავიდა,
ბილიკი იყო შორი.
დედა კურდღელი წავიდა,
თურმე სახლიდან წავიდა,
თავის სახლდან წავიდა,
ნუ გეგონებათ ჭორი.
აღარ დაბრუნდა შინ, არა,
რას ფიქრობს სამი მტირალა?
მე ჯერ ეს ვიცი მხოლოდ:
თეთრმა ბაჭიამ ინანა,
შავმა ბაჭიამ ინანა,
მერე ნაცარამ ინანა. . .
აი, ამ ზღაპრის ბოლო.

სიმღერა სამშობლოზე (საბავშვო)

რერო-რერა, რერო-რერა,
ვინ მასწავლა ეს სიმღერა?!
მოჩუხჩუხე ნაკადულმა,
მერცხალმა და გაზაფხულმა.

რერო-რერა, რერო-რერა,
ვინ მასწავლა ეს სიმღერა?!
შრიალა ტყემ, ლურჯმა ყანამ,
ყვავილების იავნანამ.

რერო-რერა, რერო-რერა,
ვინ მასწავლა ეს სიმღერა?!
მზის სითბომ და დედის გულმა,
ჩვენი ქვეყნის სიყვარულმა.

უწესრიგო გოჭი (საბავშვო)

ვინ არ იცის ანი,
ვინ არ იცის ბანი,
ვინ მივიდა კლასში
ხელპირდასაბანი?
ვინ გაივსო ჯიბე
წიფლითა და რკოთი?
ვინ აწუხებს მტრედებს
ჭყივილით და შფოთოთ?
ვინ ისროლა მერხზე
შეღებილი კოჭი?
ვინ გააგდეს გარეთ?
უწესრიგო გოჭი!

შემოდგომა (საბავშვო)

მოეწყენიათ წეროებს,
გუნდი გაფრენას აპირებს,
თვალცრემლიანი დასცქერენ
ლამაზი ტბების ნაპირებს.
გუბეში დგანან მდუმარედ
კანჭაკეცილი ყანჩები,
მხოლოდ ბაყაყი ყიყინებს:
თქვენ წახვალთ, მე აქ დავრჩები!
თქვენ წახვალთ, მე აქ დავრჩები!

ვანო (საბავშვო)

- ულვაშები შავი თუთით
მოიხატე ვანო?
- აბა, მაშ რა,
პაპა ვანოს,
როგორ დავემგვანო?
მხარზე ნაბადს წამოვიგდებ,
ვიღიღინებ თანო,
ლურჯა ცხენსაც მოვახტები,
წყალზეც წავიყვანო! . . .
- ბიჭო, იქნებ პაპასავით
პირიც დაიბანო!

ბიჭობა განა ღონეა

ბიჭს მაშინ დაგიძახებენ…
ვაჟა-ფშაველა

ზოგიერთს ასე ჰგონია,
ბიჭობა მარტო ღონეა.
მაგარი რკინის კუნთები,
მარჯვედ ნატყორცნი ბურთები,
კარში დროული გატანა…
ბიჭობა არის ატანა,
თუნდ იყოს ასჯერ ნაცემი.
ბიჭი არ არის გამცემი,
ბიჭს არ შეშვენის ლაჩრობა.
რა არის კბილის მოძრობა,
ანდა ეწვოდეს დამწვარი,
ძვალმა მოიღოს ლაწანი,
ანდა დაერჭოს ყირაზე –
ბიჭი არ ტირის ჯინაზე.
ზოგიერთს ასე ჰგონია,
ბიჭობა მარტო ღონეა,
ველოსიპედით გართობა.
ბიჭობა არის დათმობა,
სხვისთვის მიცემა ფარაჯის,
ბიჭია სუსტის დარაჯი,
ქალის და ბავშვის ქომაგი.
ბიჭი ბიჭდება ომამდის
და ომში დიდი გული აქვს,
სამშობლოს სიყვარული აქვს.
მტერთან დახვედრა მტრული აქვს.
ზოგიერთს ასე ჰგონია,
ბიჭობა მარტო ღონეა,
ცურვა, სრიალი, ჭენება.
ბიჭობა არის შენება –
დანგრეულის თუ ახლისა,
ძველი ტაძრის თუ სახლისა.
ბიჭობას ახლავს სიმართლე,
სიკეთე, აზრის სინათლე.
ბიჭობა საურველია,
ბიჭობა სანატრელია
მისგან დიდ საქმეს ელიან.
ეს ნათქამი კი ძველია:
ბიჭობა ძნელზე ძნელია!



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.