ცაი და პერექელები

"გარდაართხენ ცანი ვითარცა კარავნი"

ფსალმუნი 103

ყვავილთა სურნელს აღმოცენებულს,
აქვს მიწის მტვერი გადამდებელი,
და მას ცა აკრავს როგორც კარავი
ღვთიური ნიჭით გადამფენელი.

დედამიწა კი წააგავს ფესშხუმს,
აქ ყოველივე თავმოყრილია,
ვინც გაჩენილა ამ ქვეყანაზე,
უგუნური თუ დაბრძნობილია.

მიწა კი ჩვენი ედემად მშვენი,
სადაც სიკეთე დანერგულია,
ყოველთა მოდგიმს სასიხარულოდ
ცხოვრების კარი გაღებულია.

რას არ მიწვდება თვალთა მშვენება,
მთებს, მდინაარეებს გადაფენილებს,
ცის ვარსკვლავებს და ზეცის სტიქიონს
ღვთისა ბრძანებით გადაჭედილებს.

აქ ნაირფერი ყვავილი ხარობს,
აქ ყოველივე ლამაზი არი
და რა თქმაუნდა მათი მეუფე
სულით ღმერთი და ადამიანი.

განუშრებად ყოველთვის ღელავს,
ვინამც ქვეყანად დაბადა ყველა
ვინც სიყვარული შექმნა ცხოვრებად
თავისი თავი ვინც დაიმდაბლა.

ხოლო მის გვერდით ცხრა ანგელოზთა
ცხრა საწმინდოთა დიდი დასია,
ყოველი კაცი გამართლებული,
როგორც კელაპტრად ისე ანთია.

აქ მიწის მკვიდრთა, იქ ზეცისათა,
გვყავს ღმერთი წმინდა ვით უქრობელი,
ხოლო გამყოფად სამი ზეცა გვაქ,
დიდი ცაი და პერექელები.

დაჰბურნავს ღმერთი მიწის ბინადართ,
როგორც სათუთი ისე ინახავს,
რომ ცის გაყოფით, ჟამი ვით წმინდას,
სანეტარებლად შემოინახავს.

ცის სილამაზეს ღმერთი ინახავს,
მიწის მშვენებას უფალი ჩვენი,
რაც კი არსებობს თუნდაც მის მიღმა
ამ ყოველივეს განაგებს ღმერთი.

და როცა ცაი წარიგრაგნება,
მას მიჰყვებიან პერექელები,
ჩვენ სამზეოში გადავინაცვლებთ,
მიწის მშვენებას თუ შეველევით.

თქვენ კი ვარსკვლავნო მანათობელნო,
ბუნების ნიჭით ნამოქმედარნო,
ყველა აინთეთ საყვირის ხმაზე,
რომ არაფერი გამოგვეპაროს.

ლაშა კარანაძე 2014 წელი 6 ოქტომბერი.