იოსებ დავითაშვილი - ჩვენი დრო

თაყვანს სცემენ მდიდართ მორთულს,
ფულით მაძღარს, ჭკუით მშიერს,
ხოლო ძვირად ხელს უწვდიან
მიწის მუშას, ოხერ-ტიელს.
ვისაც ჭერად ცა აქვს თავზე,
იატაკად _ ფეხქვეშ მიწა,
მას მიწა ზრდის, ასაზრდოებს
მშობელი და კარგი ძიძა.
გაზაფხულსა ელოდება,
ქვეყნად მოვა სხივი მზისა,
ის პირუტყვი ნუ გგონიათ,
ჭირნანახი შავი დღისა!
ის შრომობს და გულს არ იტეხს,
იმედი აქვს მომავლისა;
ფიქრობს: წავა ეს დრო ცუდი,
ნახავს ბუნების ქორწილსა.
ეს მიკვირს და ეს მაკვირვებს,
ვინ წაართმევს დედას შვილსა?
მიწას დედას ვინც ეძახის,
უნდა ჰქონდეს იმას ისა.
მით მოისპოს ვაების ხმა,
გულ-გამგმირი, წვალებისა!
ღმერთო, ღმერთო, შენ მოსპევი
ბოროტება ქვეყნის პირსა!

1881 წ., 20 აპრილი.
ქუთაისი