ღურჭუმელიძე მანანა - Gurchumelidze Manana



გაუგონარი მკრეხელობის გამო ამ ლექსს სათაური ვერ დავარქვი

არ მოგწონთ ეს ჩაჩი,
კლოუნის შარვალი,
ყირაზე გადავალ გონჯი არლეკინი,
თქვენთვის შეინახეთ უბიწო მანდილი,
ვერაფერს შემასმენთ,
ისე ვარ გატლეკილი.
მე თითქმის მიყვარხარ, ნუშები აყვავდა,
ნუთუ შენ არა გცემს სურნელი თივის,
წავიდეთ ამაღამ სათნო მარიამთან,
ჩვენთვის ოთახი აქვს
და ღვინო ცივი.
რად გიკრთის, ძვირფასო, ბრჭყვიალა შარავანდი,
შეხედე, ნაპრალებს ხახა დაუღია, -
ის შენი ნაჩუქარი უზალთუნი
ყვავ-ყორანს,
ყვავ-ყორანს წაუღია.
ჩვენ მაინც დილამდე ვინებივროთ,
ტრაბახით ავიკლებ მერე ქალებს:
- წუხელი მეუფეს ვუყოფდი სარეცელს,
ვნებით მიკოცნიდა თვალებს.
ეს მე გეახელი,
მოვედი შორიდან,
გოლგოთა ვერ ვიწამე, წმინდაო მარიამ,
სახლის კარს ღიად ვტოვებ შობა ღამეს,
აღდგომას ჩემთან მოვა,
მოვწონვარ ძალიან!

* * *

ფრანსუაზა - ფრანსუას
ვუძღვნი ტ. ჭანტურიას
დაეხტება შემოდგომის ნისლის ფერი ურცხვი დღეები
და კუდმოწყვეტილ უნასივით მიირკალება;
მე რომ ვგლოვობდი,
იმ საათის ჩამოჰკრა ზარმა,
გამა სონეტი იგალობეს კახპა ქალებმა.
"ვიყავი ისეთი ლამაზი და
ვიყავი ისეთი სასურველი,
გამომყვა თბილი სუნთქვა საწოლიდან
შენზე ოცნებაში გავსულელდი.
საკინძეს ვისწორებდი, ვიმორცხვებდი,
ზეცა საზმანები გიქე მე,
მერე - ხათრი ვეღარ გაგიტეხე,
ბუჩქებში... ძველებურად მიგემე.
ლექსები წამიკითხე ბოდლერის და
უცებ გავიხსენე მოლიერი, -
ვიყავი კაბაწამოხდილი,
მგესლავდა შავი მორიელი.
ეს კაბა, ლილისფერი, ვარდნაფენი,
მოწმე ჩვენი წრფელი ალერსის,
ისე გათხელდა და გაიცრიცა,
მგონი კოცნის ხმაც კი არ ესმის"...
სენის ნაპირზე, "წითელ არვესთან",
ჩამოწვა სმოგი,
დღეს ვიღას ახსოვს, კახპების გიჟო,
ეგ შენი ურვა!...
- მოვედით, ფრანსუა, გაიღვიძე, გველის პარიზი,
მექანიკური სანაგვე ურნა.
. . . . . . . . . . . . . . . .
შემოწოლილი გაზაფხულის სუნთქვა მაძალებს
ლექსები ვწერო,
სადღაც მიაფრენს ჩემს თეთრ ლეჩაქს
ცალფეხა წერო.

ჯულიეტა მკურნალობის მორიგი კურსის დამთავრების შემდეგ რომეოსკენ იჩქარის...

(ციკლიდან "იქ მიჩიგანთან...")
დღეს მშვენის კოლჰოტკა ბარძაყზე ნაყშებით,
უზადო პეიზაჟს ირეკლავს პარკეტი,
ვია პალაცოზე კვლავ მელის მიჯნური
უბეში შპრიცის და ამპულის პაკეტით.
დავემშვიდობე დისპანსერს გუშინწინ
(მაწუხებს გავაზე სიმსივნე ნანემსრის)
შენ კი მითავაზე ძვირფასი პანღური
დაღლილ-დაქანცულს და ისედაც დაგესლილს.
მერე ეგრევე ხვრინვა ამოუშვი,
მუდრეგო, საწოლში ვერა ხარ ძლიერი;
თუმცაღა, რას გერჩი კაეფში გაშოტილს,
არც მე მაქვს ვენერას ხოში და იერი,
ასე სჯობს: - მუთაქა ჩავიდოთ შუაში,
რა გზაა, - განთიადს შევხვდები მარტოკა;
როგორც ჩანს, იგიჟა წუხელის გემოზე,
ეს წუწკი ჯენტლმენი თავსაც ვერ ატოკებს.
ვაბოლებ, ტუმბოზე თვლემს ბიუსტჰალტერი,
სირჩაში მაცდურად გიზგიზებს არაყი;
- თქვე ჩემის კვინტრებო, ფეხებზე მკიდიხართ,
ეგ თქვენი აკლდამა ფურთხადაც არა ღირს!



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.