მომნატრებია თოვლი ქათქათა



momnatrebia tovli qatqata
მომნატრებია თოვლი ქათქათა,
ქარი რომ მაყრის, ფიფქებს სახეში...
მთელი ზამთარი ისე გათავდა...
რომ, ვერ გავაბი თოვლი მახეში...

დღეები, ისევ უშენოდ თრთოდა...
ზამთარში მაინც მაწვება ბინდი...
მახსოვს,
თოვლს შენი სურნელი ჰქონდა...
ჰოდა, გათოვდი ამაღამ, მიდი...

შენ დამიძახე გაზაფხულიდან,
და ზამთარს,
ისევ წარსულთან ვტოვებ...
რად მომანატრე თოვლი, გულიდან...
ან ასე მარტოდ, რატომ დამტოვე...

თოვლი ფიქრებთან, დარდთან ნათრევი...
მეძახის ისევ, სადღაც შორიდან...
ღამენათევი და ნამთვრალევი,
წავალ და ფიფქებს შენთვის მოვიტან...

შენ მაგონდები, მაინც იმედით...
საით წახვედი, მაინც სადა ხარ...
მომნატრებია თოვლის ფიფქები,
რომ დამიძახებს ქარში ხანდახან.

ქარი ფიქრს მაყრის ახლა სახეში...
და მენატრება, თოვლი ქათქათა...
რად ვერ გაგაბი დღემდე მახეში...
ან, თოვლი ახლა რატომ გათავდა?



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.