დიდი ხანია მე ამქვეყნად
არაფერი აღარ მაკვირვებს,
ადიდებულა,
გადაუვლია ნაპირები
სავსე მდინარეს..
გადაუფარავს ბოროტებას
ხვალინდელი დღე,
დღესაც ბოგინობს
შური და ბოღმა ამ ქვეყანაზე,
თუმცა რად მინდა,
ჩემი დუმილით
მოთმინებით
ვიკლავ ყველაფერს..
აი იმ სახლიდან,
მოსჩანს სინათლე
ხვალინდელი დღის,
ღამის გორგალში იბადება
ახალგაზრდობა,
ცრემლი დედისა
ახლობლისა, ცის კამარაზე..
ტკივილი მუდამ
ფიქრი, ფიქრი, ფიქრი
ხვალინდელი დღის...
ადამიანო, იცი?
მე ამქვეყნად აღარაფერი
აღარასოდეს
აღარ მაკვირვებს,
და ერთ დღეს
გადაუვლიან, გადაუვლიან
იმ ჯებირებსაც
უსიყვარულოდ
ამ ქვეყანაზე..
