ევა




გავცვალოთ სითბო, ჩაგეხუტები მთელი გულით,
მერე მიხვდები იმ დროს,რომ ჩემი სხეულის შენ გაქვს ვალი,
მერე მიხვდები დღეის და ხვალის, რომ შენი ფიქრი ფიქრები ქალის,
გადადგავ ნაბიჯს, თუ არ გადადგავ, გაბრკოლებს თითქოს რაღაც უჩინო,
ქალი ხარ, ქალი... ამოუცნობი როგორც სამყარო როგორც დიდი ხე,
ზედ დახუნძლული ათასი დარდით,
შენ ხომ გულში გაქვს ყველა სევდა გადამალული,ცუდიც და კარგიც...
კარგის და კარგის ძებნაში, იქნებ შეგხვდა ვინმე ლამაზი, კაცი, მახინჯი სულის სხეულით.
მერე დარჩები ისევ შენს ფიქრებთან და ჩუმად აწონ-დაწონი თაბრუ დახვეული.
ქალი ხარ! ქალი, ჩემი ფიქრების მოუსვენარი,
სევდაც და დარდიც, ცუდიც და კარგიც,
დაჯდები მარტო ეული, ჩუმად შენს ფიქრებთან გამომწყვდეული,
და მერე ისევ იფიქრებ უზომო ფიქრით, მოუსვენარი შენი დარდებით.
ქალი ხარ! ქალი, მშვენიერი და უსასრულოდ ამოუცნობი,
და უსასრულო შენს ფიქრებთან მარტო მცხოვრები,
და შენს გულში არ გინდა თითქოს გამოყო ბინა,
ერთი ადგილის სადმე კუთხეში, რადგან არაგაქვს სხვა ადგილი ვინმე სხვისთვის.
არ გინდა? სითბო გავცვალოთ, ჩემი და შენი გულის,
მერე ერთი-ორი ჭიქა დავცალოთ, და ბევრი შევსვათ სიყვარულის.
არ გინდა? ეგ ვარსკვლავები ჩამოგიწყვიტო და გაჩუქო,
უნდა დავკრიფო, უნდა დავკრიფო ეგ ვარსკვლევები შენი სამყაროს,
მერე გავფანტო უნდა უაზროდ,სადმე წავიღო და გადავმალო.
რამდენი სევდაა! რამდენი ფიქრი მაგ ვარსკვლავებში.
ქალი ხარ! ქალი, ამოუცნობი ობიექტი გალაპაგოსის,
ფიქრობ და ამ ფიქრში გავიწყდება რომ გაქვს ვალი,
ადამის მოდგმის, ედემის ბაღის, ადამის ნეკნის,
სულის და გულის, მისი გამოთქმის.
ქალი ხარ! ქალი, ჩემი გულის და ჩემი ფიქრების მუდმივი სევდა, მუდმივი დარდი.
ამოუცნობი ამ სამყაროს შენ გაქვს ვალი,
ქალი ხარ! ქალი, ამოუხსნელი შენ ხარ ქალი.


გურამ თოდაძე



Loading...


თეგები: ლექსი

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.