უკვე აღარ თოვს



უკვე აღარ თოვს.
ჩემს ფანჯრებთან ახლა ნისლია.
სუსტი ნიავი დასეირნობს და ფიქრს მიღერღავს.
შენთან მინდოდა, ავიგებდით სადმე, ისლის სახლს,
ჩაგიხუტებდი და ეს გული ღრმა ფიქრს იტყოდა.
უკვე აღარ თოვს.
თუმცა ირგვლივ რუხი ფერია,
იქ ჩამოთოვა სადაც ჩემი თეთრი მთებია.
შენი სახელი, რომ დავარქვი, დავიმეგობრე
და ახლა მიხმობს, ვით ცდუნება, მიწვდის ფერდობებს.
მეპატიჟება სიყვარულის უცხო მორევში,
მე კი, აქ ჩემთან, გულის გულში ისევ მოგელი.
უკვე აღარ თოვს.
ქარიც ჩადგა და გაიტრუნა.
ხეებს სიშიშვლე, ისე სტკივათ, ისე გულს უკლავთ.
და თითქოს ზეცას ტოტებს ხვეწნით, მაინც უწვდიან.
ევედრებიან გათოვდიო, ისე როგორც მე.
ისე, როგორც მე, უტყდებიან ტრფობას უხსნიან.
უკვე აღარ თოვს.
მაგრამ მჯერავს, ერთ დღეს შევხვდებით.
შარშანაც გახსოვს?! ჩემს ნაბიჯებს როგორ ეძებდი.
ოღონდ გათოვდეს და დავტოვებ ყველგან ნაკვალევს.
როცა მიპოვი, გთხოვ, არასდროს აღარ დამშორდე.

მაკა.თ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.