ნანუკა ჭკუასელი - სადღაც ვწევარ მიწაზე



სადღაც ვწევარ მიწაზე, არაფერი მაღელვებს,
მოციმციმე ოცნება ჩემში დარდად იწვება,
შენს სულს წუთი ახარებს და სამყაროს სინაზე,
ჩემთან სევდა გამეფდა, აღარც წამი იცვლება.

სადღაც ვწევარ ბალახზე, სევდის ჰაერს ვისუნთქავ,
რომ მთლად არ შევიშალო გააფთრებულ დროებით,
ვერ შევცვალე სიყალბე, ვერ შევცვალე სიკეთით,
მერე გული დავმარხე ჩვეულ ამაოებით.

სადღაც ვწევარ ზეცის წინ, მიწას რაღად ვჭირდები,
თუ უფალიც გამრიყავს, მერე ვის შევეფარო
და მოკვდავის სისუსტე სულში თუ შემერევა,
კვლავ ამაყად დავრჩები, სხვას რომ არ შევებრალო.

სადღაც ვწევარ მიწაზე, წაშლილ ფიქრებს მივტირი
და ჰაერის სიმკაცრე თავბრუს მახვევს ძალიან,
ვერ შევცვალე დროება, სიყვარულის გრძნობებით,
ამიტომ არ მიმიღეს . . . განა ჩემი ბრალია . . .

ნანუკა ჭკუასელი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.