შენს სარკმელს მზე რომ მოასხივებს,
იცოდე მე ვარ,
ნუშმა თუ გიხმო,
ისიც მე ვარ სურნელის მფენი,
მთვარე ვარ სავსე ვარსკვლავთ ციდან,
ხან თავად მზე ვარ,
მე შენი გულის დარაჯი ვარ,
ერთგული შენი.
ალუბლის ნაყოფს შერეული
სისხლის ვარ წვეთი,
შენს ბაგეებზე შერჩენილი კვალი ვარ კოცნის,
ათას იათა სილურჯე ვარ,
საშენოდ ერთი,
შენს სიცოცხლეზე დაუღლელი
ძალა ვარ ლოცვის.
იმ მიმოზების სამოსი ვარ,
ყვითელი ფერის,
გვირილის თეთრი ფრთები ვარ და
სურვილად მყავხარ,
შენს აივანზე ყოველ დილით შაშვი რომ მღერის,
მე ვარ იცოდე,
გარეთ გიხმობ, როცა არ ჩანხარ.
ის სურნელი ვარ,
მწიფობისას რომ ასდის თუთებს,
ვნების ტალღა ვარ,
ვერ დამცხრალი გრძნობის ნაპირი,
ჩრდილი ვარ ღამის,
შენს სიზმრებს რომ ერთგულად უთევს,
და სიყვარულად მოვარდნილი
შენი აპრილი.
ნანა მეფარიშვილი
