სალომე ბეთლემელი - საფლავის ქვად ქცეული



ჩემი ცხოვრება ურთულესია,
ყოველი ცდილობს წამართვას იგი,
ჩემი რითმების უკულექსია
შორი ფიქრების მუზათა რიგი.
ჩემი სახელით და ჩემი გვარით,
ცდილობს ცხოვრების აწყობას ვიღაც,
მე ხიდს გავაგებ ხვალ ჩემი გვამით,
თუნდ სიკვდილითაც მივაღწევ მიზანს.
ვიღაც ყვავილებს ხშირად მომიტანს,
საფლავის ქვაზე ნაზად დაცემულს,
კვლავ ვეყვარები, მას დრო მომიყვანს,
ის არ დამტოვებს გარდაცვალებულს.
მშვიდ საიდუმლოს გამანდობს მთვარე,
ანალოგიურს მიიღებს ჩემგან,
მე უგულობა დამახრჩობს მწარე,
ღამე იქნება სულ ბოლოს ჩემთან.
იმ ცივ სამარეს რაღა დაათბობს,
წვიმა და სუსხი მზის სხივს წამართმევს,
ცივ სასაფლაოს თოვლი დაათოვს,
სიკვდილის ცრემლი მე ვერ წამაქცევს.
საფლავის ქვაზე ვიღაც მიტირებს
და გაიხსენებს ყოველ წამს ჩემთან,
მისი თვალები მე გამიცინებს
და აღარასდროს არ წავა ჩემგან.
ვიცი სიკვდილით მე დავიწყების
სიცარიელის კარი გამეღო,
თითქოს მჯეროდა მე დაფიცების,
მსურდა ცხოვრების აზრი გამეგო.
მეთექვსმეტეჯერ ზამთარი მტოვებს
და ეს ზამთარიც დამტოვებს ცივად,
ტანჯვა ებედა წამიერ მგოსნებს
და ტკივილები ღრუბლიან ციდან.
თუ სიყვარული სიძულვილს ებრძვის
გამარჯვებული მაინც ხომ კვდება,
თუ ორი გული ერთმანეთს ერთვის
ეს შეერთებაც დრო და დრო ქრება.
მე სიმარტოვე გამათბობს უფრო,
ვიდრე ვიღაც ვინც გამათბობს წამით,
ყოვლთვის ერთი ვიდგები უხმო,
ქვითინს დავიწყებ ფანჯრის წინ ღამით.
მე მეგობრებიც მიღალატებენ,
ჩუმად ვიქნები თავს დავხრი ღმერთთან,
მე როგორც გრძნობას მითამაშებენ,
არ დავაპირებ შერთვას ჩემს ბედთან.
ამ სიცოცხლეში ნაცრისფერ ფერით,
მიმახინჯებენ ცხოვრების ხედებს,
მე შემოვივლი სამყაროს ფეხით,
დედამიწიდან მე გავშლი ხელებს !



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.