ოდესღაც ერთერთ სევდიან დილას



ოდესღაც ერთერთ სევდიან დილას

(odesgac ertert sevdian dilas)


ოდესღაც ერთერთ სევდიან დილას
ქარს მოყვითალო ფოთლები მიაქვს
საფლავის ქვაზე, წარწერა თავზე
გარდაიცვალა ტკივილით სავსე...

მისი თვალები ცრემლების ზღვარზე,
მისი ცრემლები ცხოვრების სარკე
ბოლო წამებში დატოვეს მარტო
მან კი თავისი ფიქრები მანდო...

როგორ შემზიზღდა ნეტა იცოდეს,
მის გიჯურ ფიქრებს ნეტა იცნობდეს
რა უსინდისოდ მოექცა საწყალს,
ახლა კი ვითომ სიყვარულს მარხავს.

მე ამ ყველაფრის ვიყავი მომსწრე
და ახლაც მისი სიტყვები მომდევს...
ის იყო გიჯი, ოცნების გიჯი
მაგრამ მიიღო ტკივილი დიდი...

მან ეს ამბები ჩურჩულით მითხრა,
ვგრძნობდი მის სულში ტკივილი ცრიდა,
მისი სიცოცხლე ხუთ სიტყვად ღირდა:
აღარ მჭირდები, ქენი რაც გინდა...

და აი ამ დროს შეჩერდა წამი,
სხეულმა იგრძნო მყინვარე ქარი
და თითქოს გულმაც შეწყვიტა ძგერა,
ოცნებაც ვეღარ შველიდა, ვეღარ...

მითხრა, ადგა და გავარდა გარეთ,
როგორ ვნანობ რომ ვერ მივხვდი ადრე.
ვიფიქრე: წავა, დაჯდება მარტო
ამ დროს კი თურმე ის სიკვდილს ნატრობს.

თეთრი სინათლე გამოჩნდა გზაზე,
აღმოჩნდა სიკვდილ-სიცოცხლის ზღვარზე.
საფლავის ქვაზე წარწერა თავზე:
გარდაიცვალა ტკივილით სავსე



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.