წამებით გამცდა ცარიელი მუზების ეტლი,
შენც მოსვლა-წასვლის ნაკვალევით შემორჩი საგნებს,
თუ სადმე შემხვდი სიყვარულზე ყველაფერს გეტყვი,
იმ სიყვარულზე, გულის ყველა კუნჭულს რომ აგნებს.
დუმილი მაინც სხვა ძალაა, გახსენებს ვინ ხარ,
უთქმელ ფორიაქს ვერასოდეს დავუშლი ამ სულს,
შემორჩი ხელებს, როგორც ლექსად ნაძერწი თიხა,
და თითქოს უკვე აღარ მშვენი უიღბლო ასულს.
ხასიათივით ამირია ეს ამინდები,
როცა შენ იყავ, ქარიშხალიც ვერ მაშინებდა,
ისევ დაგეძებ ძველებურად, ისევ მინდები,
გრძნობების ცეცხლიც არ იქნა და აღარ მინელდა.
ჩემი სარკმელი სულ არ მოჰგავს პოეტის სარკმელს,
დაჯღაბნილ ფურცლებს პულსაცია არც კი ემჩნევა,
უბრალოდ ლექსებს მივეჩვიე, სურნელებს მაკმევს,
სჩანს გრძნობასავით ყველაფერმა იცის შეჩვევა.
არ დასცხრე ჩემში სიყვარულო, არ დამიწყნარდე,
იდუღე მიდი, ამოხეთქე გრძნობების ლავა,
თუ გულში ცეცხლად ანთებულხარ,
ბოლომდე მწვავდე,
ის გრძნობა რაა, თუ კი უცებ მოვა და წავა.
ნანა მეფარიშვილი
შენც მოსვლა-წასვლის ნაკვალევით შემორჩი საგნებს,
თუ სადმე შემხვდი სიყვარულზე ყველაფერს გეტყვი,
იმ სიყვარულზე, გულის ყველა კუნჭულს რომ აგნებს.
დუმილი მაინც სხვა ძალაა, გახსენებს ვინ ხარ,
უთქმელ ფორიაქს ვერასოდეს დავუშლი ამ სულს,
შემორჩი ხელებს, როგორც ლექსად ნაძერწი თიხა,
და თითქოს უკვე აღარ მშვენი უიღბლო ასულს.
ხასიათივით ამირია ეს ამინდები,
როცა შენ იყავ, ქარიშხალიც ვერ მაშინებდა,
ისევ დაგეძებ ძველებურად, ისევ მინდები,
გრძნობების ცეცხლიც არ იქნა და აღარ მინელდა.
ჩემი სარკმელი სულ არ მოჰგავს პოეტის სარკმელს,
დაჯღაბნილ ფურცლებს პულსაცია არც კი ემჩნევა,
უბრალოდ ლექსებს მივეჩვიე, სურნელებს მაკმევს,
სჩანს გრძნობასავით ყველაფერმა იცის შეჩვევა.
არ დასცხრე ჩემში სიყვარულო, არ დამიწყნარდე,
იდუღე მიდი, ამოხეთქე გრძნობების ლავა,
თუ გულში ცეცხლად ანთებულხარ,
ბოლომდე მწვავდე,
ის გრძნობა რაა, თუ კი უცებ მოვა და წავა.
ნანა მეფარიშვილი
