..... და ვეფერები იმ ადამიანს, ვისაც ცრემლები თვალებს უსველებს



"..... და ვეფერები იმ ადამიანს,
ვისაც ცრემლები თვალებს უსველებს".

ტერენტი გრანელი

მე მომეჩვენა , ტიროდი მწარედ.
ივნისის ღამე ელოდა ავდარს.
ვგავდი გაგდებულს ქუჩაში, გარეთ.
შენი ტირილი სტიქიას გავდა.

გონებავ , საღო და გაუცრელო!
მომარჯვებულო კალამ- ფურცელო!
განა ,არსებობს?- მინდოდა მეთქვა,
პირი უნერწყვო, თვალი - უცრემლო?

გამახსენდება, ვფიქრდები ოდეს,
გონების პულტი , -ეს ხომ ტვინია?
ნერწყვის გარეშე მადა არ მოდის.
ქალს კი უცრემლოდ არ უტირია.

ტირიფი- უხმოდ , ბავშვი- ზლუქუნით.
ქალის ტირილი აუხსნელია.
ვფიქრობ....ჩამოწვა ღამე უკუნი,
ალბათ , ტირილი უფრო მხსნელია.

გული თქვენამდე მომიტანია.-
მე თუ ამ ლექსით ვინმეს ვუშველე.
და ვეფერები იმ ადამიანს ,
ვისაც ცრემლები თვალებს უსველებს.

მე დამესიზმრა , ტიროდი მწარედ.
ივნისის ღამე ითბენდა ავდარს.
ვგავდი გაგდებულს ქუჩაში , გარეთ.
შენი ტირილი სტიქიას გავდა.




Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.