ნანა მეფარიშვილი - ოთახი ....



ოთახი_ ჩემი სევდისფერია
ოთახი, სადაც მე ვარ დროებით,
მყუდროა ძალზე და სევდისფერი.
აქ დავიჩემე განმარტოება,
აქ ვარ ცრემლებით ყველაზე წრფელი.
ჩემს სარკმელს დარდის ჰკიდია ფარდა,
(სარკმელის იქით...რა ხდება რავი...)
და ამ ოთახში ღიმილის გარდა,
ყველაფერია...ღამე კი შავი...
როდესაც მთვარე ჩრდილიდან გავა,
ან უფრო ამას შუაღამე ჰქვია,
ჩემს იატაკზე ფინჯანი ყავა
და მოცელილი ლექსები ყრია.
გავუშვი ნატვრა, გულთან რომ მყავდა,
ჩემგან გავუშვი ქალი_ფერია,
დღეს არის იგი ძალიან სადა,
ჩემი ოთახი სევდის ფერია.

ნანა მეფარიშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.