მამა პეტრე - გახსოვს



გახსოვს, როგორ თავსხმაში უმიზეზოდ ვიარეთ,
იასამნის ტოტებით დაგიმძიმდა ხელები.
ყველა შენი ტკივილი უხმოდ გამიზიარე,
მერე ისე გავცივდით,
გავხდით მოსავლელები.
გახსოვს, მთელი აპრილი ქერა თმებით დაგქონდა,
ჩვენ რა დაგვრჩა სათქმელი,
რადგან ისეც ვხვდებოდით,
მე შენს გარდა არასდროს, არაფერი არ მქონდა,
და ამიტომ უშენოდ უმრავჯერ ვკვდებოდი.
გახსოვს მთელი ქალაქი ჩვენს ნაბიჯებს ითვლიდა,
ტალახივით ტერფებქვეშ გვეკრობოდა ჭორები,
მერე როგორ გინდოდა შენს გოგონას ივლიტა რქმეოდა და
დანარჩენს ისეც გაისწორებდი.
გახსოვს ბებო პირველად როგორ გაკვირდებოდა,
ხელს ნუ ხვევო მეჩხუბა, ჩემი თბილი ბებია,
შენთან ყველა დარდი და სევდა მავიწყდებოდა,
ახლა ეს ყველაფერი როგორ მომნატრებია.
გახსოვს?!..

მამა პეტრე



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.