მოხუცი მეზღვაური

აღელვებულა ზღვა საოცარი
ქუხილი ისმის, ქარიშხალია,
შუბლი შეუკრავს ღმერთო ღრუბელსა
მანაც ცრემლები ზღვაში გარია,
ზღვას ცვალებადი ხასიათი აქვს
ფიცხი ვეფხვისა, ხან მშვიდი ვერძის,
ღრუბლისგან დაჭრილ მთვარისა შუქზე
პატარა ნავი ზღვის ტალღებს ებრძვის,
ნავში მოხუცი მეზღვაურია
ნიჩბებით მძლავრად მიაპობს ტალღებს,
ზღვა კი თანდათან უფრო ბრაზდება
მის ჩასაყლაპად ღმერთო პირს აღებს,
დასველებია თეთრი თმა-წვერი
რისხვა უელავს მოხუცს თვალშია,
მაგრამ სიბერეს თავისი გააქვს
ძალა აღარ აქვს დამჭკნარ მკლავშია,
ცამდე აწვდილი ტალღა გამოჩნდა
გადარჩენისთვის ბრძოლაა გვიან,
ფეხზე წამოდგა მოხუცი კაცი
"მოდი სიკვდილო არ მეშინია,"
მთვარე ღრუბელთან ომში ჩაბმული
სინათლის სხივებს დროდადრო ისვრის,
მოხუცი სიკვდილს თვალებში უმზერს
მისი ბოხი ხმა მეხივით ისმის,
"რომ ვყოფილიყავ ეჰ ახალგაზრდა
მკერდს გაგიპობდი ჩემი მხარულით,
ნაპირთან სატრფოს მომლოდინესა
გულს მივიკრავდი კვლავ სიყვარულით,"
ბეჭედს დახედა თვალცრემლიანმა
აკოცა, წელში ეჰ გაიმართა,
"ზღვაო მოხუცი ჩამიგდე ხელში
მე არ დავმარცხდი, არ გამიმართლა,"
პატარა ნავი წყალმა დაფარა
ცამ მისი ცოდვით იწყო ტირილი,
ამ დროს ნაპირზე ჭაღარა ქალმა
გულის არეში იგრძნო ტკივილი,
ზღვისაკენ მიდის თეთრთმაგაშლილი
მთვარეს უყურებს ცრემლებს არ მალავს,
ცა დაიქუხებს საზარელი ხმით
ქალს ეჰ ზღვის წყალი ნელნელა ფარავს,
"რა დამრჩენია ამ ქვეყანაზე
უშენოდ კარგო მხოლოდ ლოდი ვარ,
ჩვენ იმქვეყნადაც ერთად ვიქნებით
ჩემო სიცოცხლევ შენთან მოვდივარ."


დანტე დარდიანი