მაისის დილა დასერა ნისლმა



მაისის დილა დასერა ნისლმა
და კვირტებს სცვივათ წვიმის წვეთები,
თუ გაზაფხული არის თილისმა_
შენს სიყვარულზე შევევედრები.
ბაღში გაშლილა ვარდისფრად ატმის
წითელ-ლოყება ყვავილთა გუნდი,
ვერ დავიჯერე ვერც ერთი ზღაპრის,
ოცნებაც დავთმე...უკან დავბრუნდი.
როცა ვიღვიძებ მე ყოველ დილა
შენზე გაზაფხულს ვესაუბრები,
ჩემთვის არ დათბა და მაინც მცივა,
შენთვის ვაგროვე მზის ეს სხივები.
ახლა, დავდივარ, ვით მთვარეული
ჩემთვის ვბუტბუტებ ხმამაღლა ფიქრებს..
და მოლოდინი იმ სასწაულის
დაშრეტილ იმედს ნაპერწკლად მინთებს.
სივრცეს ვედები უხილავ მასად
და ვაფათურებ ხელებს ნისლებში,
მსურს, ვით ტბის გედი_
მშვიდად, ლამაზად
გარდავიცვალო მეც ჩემს ლექსებში.
მაისის მშვიდი ეს ალიონი,
შენი თვალების მიღმა დამტოვებს
და როგორც დიდი გალაკტიონი,
ვცდილობ გავექცე მეც ჩემს დემონებს!

ხატია ფაცია



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.