ჩაბრაძე ბაჩანა - Chabradze Bachana



ფსკერი

ზღვა იყო ფიქრთა უღრმესი და შავი მორევი,
შენ ნაპირისკენ გამოგრიყა ტალღამ ულაყმა,
ფსკერს დაუტოვე უნაზესი ნაამბორევი
და დაქანცული გაეკარი ქვიშას გულაღმა.

ო, არანაირ თეორიის შენ არ გჯეროდა,
არც საქმიანი სახეების და ჩახველების,
შენ კაეშანი გიზიდავდა წამწამთ ჩეროთა
და უმიზეზოდ დაშვებული დაბლა ხელები.

წევხარ დაღლილი, დაგრჩენია მხოლოდ ლოდინი,
გახსოვს ალმასიც და ჭაობიც აშმორებული
და იცი მხოლოდ, ახლა, როცა წევხარ ლოდივით,
კაცობრიობას ამ ზღვითა ხარ დაშორებული.

კაცობრიობას, სად უმიზნოდ და გულუბრყვილოდ
გაცვდა ბილიკი მერნისა და ცხენთა ჭენებით,
რომ ყოველივე წარმოდგენა იყო უკბილო
და ამ ზღვის ფსკერი ემუქრება გადაშენებით.

ო, ეს სილურჯე საუკუნეს რამდენს იკავებს!
არც აივსება, როგორც ხიდი არ გაიდება...
აჰა, ოდესღაც ცუნამებთან მოფარიკავე
უძირო ფსკერზე განისვენებს შენი დიდება...

და შენ ინატრებ, რომ ნაპირზე მომკვდარიყავი,
რომ ცამ აცრემლოს შენი ტვინის გახრწნილ ხვეულებს...
მერე ტალღები ახალ ცხედრებს გამორიყავენ
ამაოების მანტიაში გამოხვეულებს.

წადი

ოდეს სულს ყვითელ მზეებით სავსე
სიცარიელით თასი ავუვსე,
გადმომეღვარა ცისფერი, თავზე,
აუზი.
დავრჩები მარტო ამგვარად ლამაზ
მე სივრცეებში მხურვალი სეტყვის
და შენ კი ამას, ო, მხოლოდ ამას
გეტყვი:
თუ საიდუმლო ცას ვერ უპოვე
და გული ანდე მთვარეულ წადილს,
დააგდე ყველა... ვით მეკუბოვე, წადი.

ხილვის მოკვდავობა

დღეს მე შემცივდა შენი სხეული,
უცხო სენივით დღეს გადამედე
და ცხელ სუნთქვაში გამოხვეული
შენი ღიმილის ფერი დამედო.

არსებობ შენ და მე შენით ვიწვი,
არსებობ შენ და მე შენით ვთვრები.
მე მომერგება ტანჯვაზე იჭვი,
შენ კი - თითებზე ბეჭდების თვლები.

არსებობ შენ და ვერ მოვიცილე
ხილვები, ჩემი წვით რომ ერთობა
და მეგობრებში მრჩება სიცივე -
უაზრებელი ურთიერთობა.

ერთადერთობა შენი სიმაღლის
მე მიუღწეველ სურვილს მადარებს.
ქარი - თოვლს, თოვლი წვიმას მიმახლის...
გავატაცინებ შენს თავს ავდარებს!

გზებს შენს უმძაფრეს სურნელს დავატყობ,
რომ უსვენები თრობით დავიწვე.
მოვალ ამ გზნებით და სულს ავადმყოფს
სიკვდილისათვის ფერხთით დაგიწვენ.

ხილვის სიმწვანე

მწვანე ცრემლებით ვერაფერს ვიტყვი.
ჩვენს შორის ეკლის დადის ბილიკი.
უპასუხობა მაწუხებს კითხვის,
მე რომ დაგისვამ.

ან შეიძლება, არც შეგეკითხო,
არც დაგაფიქრო, რარიგად მტკივი
და ვიყო ასე, უჩუმრად, თითქო
არც კი მახსოვხარ.

ვერაფერს ვიტყვი მწვანე ცრემლებით,
უმნიშვნელოა მათი დინება.
მე ამ დინებით მოვიცელები,
შენ კი იდექი.

ან თუნდა, ახლა, მე რომ ვსაუბრობ,
ღირს კი ცრემლებად და მონოლოგად?!
შენ კი იდექი... შენი საუფლო
უფრო წმინდაა.

სილას შეაყრი მკერდზე მდინარეს
და მას სისველე არ შეეხება,
რადგან მე თავი მოვიმძინარე
მის ზედაპირზე.

შენ გაოცდები... უმზეო სიცხის
იქნები თვალთა გამომეტება
და მე დამათრობს ძვირფასი ზიზღი,
შენგან მოსული.

მწვანე ცრემლებით ვიტყვი? - ვერაფერს,
რადგან მწვანეა ჩემი ცრემლები,
რადგან ასეთი ფერით შენაფერს
შენ იუცხოებ.

შენ იუცხოებ, მე კი დინება
მწვანედ წამიღებს და გამასვენებს...
ვინმეს ნაპირზე ეცოდინება,
რომ მე ვიტირე.

სადგურში

წევს ქვაფენილი თეთრი, ანაზდად
გადარეკლილი შუქთა სისუსტით.
აქ შუაღამე ისე განაზდა...
აქ შუაღამე თენებას უცდის.

მუდამ ჩვეული მტრედის ჟივჟივი
შავ ლიანდაგებს დღეს აღარ ამკობს.
ბაქანზე, ვიღაც დადის გიჟივით,
დადის გიჟივით და ლაპარაკობს...

და როგორც ყველგან, აქაც არ მივის
მე ძმა და ამან გამანადგურა!
მატარებელი, ვით სული, კივის...
მარტოობაა აქაც სადგურა

პოეტი - ღმერთს

ცა - ნაცრისფერი, როგორც ყოველთვის,
როგორც ყოველთვის - ეკლის სიმრავლე.
სიკვდილისაკენ მიდის პოეტი
და გზად, სიცოცხლის შექმნას იბრალებს:

"მე მეჩვენება, რომ გეჩვენება
სასოწარკვეთა, ღმერთო, ადამის.
დღეთ შენი წყევლა და შეჩვენება
კიდობანივით წყალს გაატანეს.

დღეს მე არ ვიცი, როგორ გახსენებ,
მაგრამ მახსოვხარ, როგორც ასეთი.
შენ კრეტსაბმელი ჩემთვის გახსენი,
მე კი რიდეულ ცას ვაფასებდი.

და თუმცა ჩემთვის არა ხარ ხარკი
და არ გადაგცვლი ვერცხლის მედალში,
არც შენთვისა მაქვს რამ დასაკარგი
და სულ სხვა ღმერთი გვინდა მე და შენ.

გეტყვი, რომ მხოლოდ იმ ნეკნად მტკივი,
რაც აღარა მაქვს შენი ჩარევით.
ვერ გაიგონებ შენ ჩემგან კივილს,
ვერ დამამძიმებ მე დამხრჩვალივით.

გეტყვი შენ, ვინაც სხეულს ივანებ,
ამაოების შრომით ოფლიანს,
მე შენგან მალვით მაქვს აივანი
და იმ სიმაღლით დავცქერ მსოფლიოს.

მეც, დაე, ფუჭად ვიღვარო ოფლად,
ოღონდ მიწაზე სისხლით დავწერო,
რომ მირჩევნია მაგ მარად ყოფნას
ვიყო ადამი და გამაძევონ!"

ცა - ნაცრისფერი, როგორც ყოველთვის,
როგორც ყოველთვის - ეკლის სიმრავლე.
სიკვდილისაკენ მიდის პოეტი
და გზად, სიცოცხლის შექმნას იბრალებს.

ხილვის სიძველე

კვლავ გამახსენდი და კვლავ დაღამდა
და გათენებაც მოვა ასევე.
შენ, ჩემს სხეულში, უღრმეს დაღამდე
ჩაბუდებულხარ მეტასტაზივით.

გსურს ამოზიდო სული ქაოსით,
მერე გასვენდე, როგორც წამება,
არ გრძნობდე, ღამე ვით დავაოსეთ
მე და უშენოდ ყოფნის წამებმა.

ცნობისმოყვარე ოცნებით მიყვარს
თვალები შენი, წვალებით შეშლილს.
ო, არასოდეს არ გეტყვი სიტყვას
და შორ სიყვითლედ დავრჩები შენში.

მაგრამ თუ გული გადახურდება,
შენი ხილვით რომ დავაზიანე,
არ მიწყალობო ცრემლის ხურდები
ან გაღიმება თავაზიანი.

შენს ნაფეხურებს დავხედავ შურით,
დასაკონებლად რომ არ მეთმობა.
სანამდე უნდა ვათრიო შორით
ავადმყოფური ურთიერთობა?!

მკვლავგაწყვეტილი, წავალ კვამლივით
მე, გრაალიდან სიცხის დალევით,
რომ გზა, ათასჯერ უკვე გავლილი,
კვლავ გასავლელი დევს ცხედარივით.

შენი თვალებით ვარ განათვალი
და საჭიროა, რომ მე გადავრჩე,
რადგან ათასჯერ უტყვად ნათქვამი
კვლავ სათქმელი მაქვს შენთვის ათასჯერ.

ხილვის ხსოვნა

საიდან მოხვალ ასე ამაყი,
ნამწუხარევი მზერით მზვერავი!
მინდა ვისუნთქო ეს სიზამბახე,
რომ ვერ შეეხოს ქვეყნად ვერავინ.

მინდა მიყვარდე და უფრო მინდა
მარად მინდოდეს მე ეს სურვილი,
თვალებში მთვარის მენთოს ამინდი,
ყელში - სამსალა გადმოსურილი....

შენი გზებიდან მზე გადასულა
და უმზეესი გზნებით მაქეზებ.
შენს ნატერფალზე გაზრდილი სული
ახლა სიკვდილის ვარ სიმაღლეზე.

შენშია იგი, რაც მარად მერთვის,
რაც ამოკვეთა ადამს ედემმა.
ყველაზე მეტად არსებობ ჩემთვის,
ჩემს არსებობას ვინც კი ედება.

დამეუფლება სული მეფური,
როდესაც შენი ჩრდილი მატარებს
და ვტოვებ სხეულს მე, უნებურად
ადევნებული მზის კელაპტარებს...

იფიქრე ჩემზე, კიდევ იმაზე,
რომ ჩემზე ფიქრობ და გთხოვს სატანა,
მიირთვა ვაშლი მარად ძვირფასი,
ერთფეროვნების გადასატანად.

და სიმაღლიდან გამონაისრი,
შემოდგომიან დღეთა მაყარი,
მოგიტანს თვალებს ადონაისი...
მე კი ცრემლები გადმომაყარე.

ცრიდა თოვლი მარტო შენი

ცრიდა თოვლი მარტო შენი,
მარტო შენი ქსოვდა ქარი,
როგორც წარსულს - არტოშანი,
როგორც ზღაპებს - სოვდაგარი.
ექოსავით მრუდე ნობათს
ვაგზავნიდი მარწუხებთან...
აწუხებდათ უდენობა,
უშენობა მაწუხებდა!

ალბათ

მელოდი?
ალბათ, თმენით მელოდი,
როგორც ალიონს ელის ალოე,
როცა ლოდინის წყნარ მელოდიის
აკორდი კორდებს აუბრალოებს.

წახვედი?
ალბათ, მძიმედ წახვედი,
როგორც მზის სხივი მიდის დღისაგან,
შემოდგომა რომ ფოთლებს წახვეტდა
შემომზირალებს უკან - ხისაკენ.

გახსოვარ?
ალბათ, ჩუმად გახსოვარ,
როგორც გარდაცვლილს იმახსოვრებენ -
ევედრებიან როცა მაცხოვარს
ჯოჯოხეთური ასცდეს ცხოვრება.

დამიცდი?
ალბათ, ხატთან დამიცდი,
არ დაიცდიდა როგორც არავინ
და წუთები და... ერთი წამიც კი
მე ჯოჯოხეთშიც დამიფარავენ.[/center]



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.