ზვიად კეჭაყმაძე - ფრთების გარეშე

საით მივფრინავ,
უსასრულოდ,
ფრთების გარეშე...
ცოდვილ მიწაზე,
რამოდენა, წელი გავლიე...
ჰაერი - შენი სიყვარული
მხვდება – სახეში...
მოვფრინავ შენთან
და მიხარია...

იქნებ,
მე მართლა მიწა ვარ და
მიწად ვიქეცი...
იქნება, მწარედ მატყუებენ
ჩემი თვალები...
ზევით მინდოდა,
ღრუბლებისკენ გამოვიქეცი...
და მაინც,
შენსკენ მოვექანები...

ვინ იცის,
იქნებ ცაში ფრენა
- ოცნებად მექცა...
და გულით დამაქვს
შენი მზე და თაკარა სითბო...
ჩემი თვალები
საძებნელად რომ გამომექცა...
შენთან მინდოდა,
შენგან მხოლოდ
სიყვარულს ვითხოვ...

მახსოვს წარსულმა
ბინდისფერი სევდა გამანდო...
ახლა ღამეა,
ვარსკვლავები
შენთვის იწვიან...
საით მივფრივან, უფრთებოდ და
უმისამართოდ...
შენი თვალები,
ვიცი მიცდიან...

მაღლა ცას,
ცეცხლი გასჩენია,
მზე რომ ანთია...
და სიყვარული
უსასრულოდ ისევ – თარეშობს...
ვერ ხვდები?
ჩემს გულს
უშენობით რა დამართნია...
ან რად დავფრინავ,
უთავბოლოდ
ფრთების გარეშე?


2.07.2012