ზვიად კეჭაყმაძე - ხელახლა შეგიყვარებდი

დრო ვერ მაშინებს,
უდროობა უფრო ძნელია...
ახლა ჟამია, შეჩერების,
უნდა გავჩერდე...
მინდა, რომ ძალა შენს ლოდინში, გამომელიოს...
და ყოველ ღამე,
სიყვარულს და ლოცვას მაჩვევდე...

შენ კარგად იცი,
რომ შენსავით ამაყი არ ვარ...
რომ გული,
ასე მარტოსული ვერ უძლებს ქარებს...
თუ ასე გინდა, მითხარი და
მე სხვასთან წავალ...
და შენზე ფიქრით გადაღლილი...
სხვას შევიყვარებ...

სულ გააშიშვლებს მოგონებებს,
ცივი ზამთარი...
არადა, ახლა,
შენი კოცნა, ისე მომშივდა...
მე დილა სადღაც მივატოვე, სევდით გამთბარი...
და ახლა, მზეს რომ შევეგებო...
შენთან მოვდივარ...

მე გზაში დილა მეგებება,
გზა კი გრძელია...
მზემ სითბო გზაში დამაწია, შემომაპარა...
ათასი წელიც რომ გავლიო,
მაინც ძნელია....
ცხოვრება,
შენზე ოცნებით და სევდის ამარა...

და მაინც, როგორ მენატრები,
ან რომ ხედავდე...
ჩემი თვალები,
გათენებას როგორც ელიან...
ან ახლა,
შენთან დაბრუნებას რომ გავბედავდე...
ან უცებ, შენი სიყვარული გამომელიოს...

გეტყოდი როგორ მომენატრე,
შენთან მწყურია...
ზაფხულის წვიმას მაჩუქებდი, შემიბრალებდი...
მერე, ბოლომდე გადავშლიდი,
წარსულს სრულიად...
ისევ თავიდან...
და ხელახლა შეგიყვარებდი.


7.12.2011