გრიგოლ ორბელიანი - ეკატერინა ჭავჭავაძისას

წინანდლის ვარდო,

სულითა ტრედო,

გულითა წმინდავ, ვით მთისა წყარო!


ვითა ცისკარი,

ხარ მოცინარი,

რომე მხილველის გული ახარო.


იმხიარულე,

ვიდრე სიცოცხლე

შენი მშვენივრებს, ვით ყვავილთ ჯაჭვი;


ვიდრემდის შენ ზე

დაგნათის, ვით მზე,

სიჭაბუკისა ნათელ ვარსკვლავი!


ჭმუნვის ღრუბელი,

გულ-დამაბნელი,

ვიდრე მხიარულს არ შეგხებია;


ვიდრე ამ სოფლის

დაუდგრომელის

ვარდნი ეკლადა არ გარდაგცვლია!


1829 წ.