გალაკტიონ ტაბიძე - ფოთლები

ჭკნება, ყვითლდება საბრალო ბაღი,

ქარი უბერავს, ფოთლები სცვივა,

გამოურკვეველ მწუხარებაში

მზეს სული უწუხს და გული სტკივა,

ნოემბრის ქარმა ყვითელ ფოთლებით

კვალ-ბილიკები გადაიარა,

ფოთლები სწყდება იმ გატაცებას

და შემოდგომის მეფობს იარა.

1915.