ენვერ სალაყაია - ღამის წყვდიათთან მორკინალი სინათლის მძივი



ღამის წყვდიათთან მორკინალი სინათლის მძივი,
სულის იმედი იყო მცირედი.
ბევრი ვიფიქრე,თავი ვიმტვრიე
და ისევ საწყის აზრთან მივედი.
ვიყავ არარა და იგივ ვხვდები,
რაც ჩემი მტვერი იყო ჩემამდე,
ერთი ნაბიჯი საკმარისია
სულში უფსკრულის აღმოჩენამდე.
და პირიქითაც,ეს ვნება იცავს
ჩვენი ცხოვრების არსს და სატკივარს,
გვაცოცხლებს იგი რასაც გავურბით,
რასაც ვესწრაფვით იგი გაგვწირავს.
ჰე,შე სულელო, მწირო, ქადაგო,
ჯანდაბას ყოვლის ჭვრეტა და წვდომა,
ცრემლები შვენის განცხრომის მეფეს
და ღიმილი კი სიცოცხლის მონას.
გაინავარდე,თორემ შეხედე,
როგორ მცირდება ისეც მცირედი,
განწირვა მაინც ბოლო აზრია,
ქვა კვნიტო მაინც გაიწირები.
ღამის წყვდიადთან მორკინალი სინათლის მძივი,
ხავსის ძალღონეს ებღაუჭება,
ხარხარებს ქარი,ზღვა კი მღელვარებს
მის ტალღებს რაღა გადაურჩება.












Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.