No Country for Old Men
ქუჩებში, სადაც მუდამ საცობებია,
არ რჩება დრო მოდუნებისთვის
და ხარბად ისუნთქავ მტვერს,
რომელიც გავს ჰაერს.
დანიშნულების ადგილამდე
წამზომი ჩართულია
და დაგვიანების შემთხვევაში
გადაგხაზავენ,
როგორც ლექციაზე არმისულ სტუდენტს.
(თითქოს, არც ყოფილხარ
და თითქოს, არც იქნები )
ანუ, მკვდრები ვართ მეთქი
მინდოდა მეთქვა,
მაგრამ ორივემ ვიცით,
რომ ვცოცხლობთ,
ვარსებობთ
და ვფიქრობთ მომავალზე,
როგორც სავალდებულო სამსახურზე,
რომელიც მოსახდელი გვაქვს
ბიუროკრატიულ ყოველდღიურობაში,
რომ მერე,
ტრენინგმასტერკლასებდამთავრებულება,
შევძლოთ შეუცდომლად გავარჩიოთ
“იზმები” და “ისტები”,
რომ მერე ჩვენც ,
მოვიპოვოთ ჩვენი ადგილი,
ამ ქაოსში,
დავმკვიდრდეთ და
გამოვჩეკოთ
ახალი ბიუროკრატები.
ავადგმევინოთ ფეხი
და შევუშვათ ქუჩებში-
სადაც არ იქნება საცობები,
არამედ მფრინავი მანქანებით
ივლიან და
ჰაერის ნაცვლად ჟანგბადის ბალონებს
იყიდიან,
ისწავლიან ახალ ტერმინოლოგიებს
და ოდნავ დამცინავად გადმოგვხედავენ,
როგორც ჩამორჩენილებს,
მერე დაგვაყვედრიან,
რომ არ ვიცით
ახალი “იზმები” და “ისტები”,
წაგვიყვანენ მოხუცთა თავშესაფარში
(როგორც ყველა განვითარებულ ქვეყანაში
არის მიღებული)
და ფანჯრის რაფასთან
ხელიხელჩაკიდებულებს მიგვატოვებენ
და ასე ერთმანეთით,
ან უერთმანეთოდ,
ვისხდებით სადმე,
მეტალის ფოთლებიანი ხის ქვეშ
და ჩვენი შვილიშვილების
გამოჩენას დაველოდებით.
(თითქოს, არც ვყოფილვართ
და თითქოს, არც ვიქნებით)
ანუ მოვკვდით.
ქუჩებში, სადაც მუდამ საცობებია,
არ რჩება დრო მოდუნებისთვის
და ხარბად ისუნთქავ მტვერს,
რომელიც გავს ჰაერს.
დანიშნულების ადგილამდე
წამზომი ჩართულია
და დაგვიანების შემთხვევაში
გადაგხაზავენ,
როგორც ლექციაზე არმისულ სტუდენტს.
(თითქოს, არც ყოფილხარ
და თითქოს, არც იქნები )
ანუ, მკვდრები ვართ მეთქი
მინდოდა მეთქვა,
მაგრამ ორივემ ვიცით,
რომ ვცოცხლობთ,
ვარსებობთ
და ვფიქრობთ მომავალზე,
როგორც სავალდებულო სამსახურზე,
რომელიც მოსახდელი გვაქვს
ბიუროკრატიულ ყოველდღიურობაში,
რომ მერე,
ტრენინგმასტერკლასებდამთავრებულება,
შევძლოთ შეუცდომლად გავარჩიოთ
“იზმები” და “ისტები”,
რომ მერე ჩვენც ,
მოვიპოვოთ ჩვენი ადგილი,
ამ ქაოსში,
დავმკვიდრდეთ და
გამოვჩეკოთ
ახალი ბიუროკრატები.
ავადგმევინოთ ფეხი
და შევუშვათ ქუჩებში-
სადაც არ იქნება საცობები,
არამედ მფრინავი მანქანებით
ივლიან და
ჰაერის ნაცვლად ჟანგბადის ბალონებს
იყიდიან,
ისწავლიან ახალ ტერმინოლოგიებს
და ოდნავ დამცინავად გადმოგვხედავენ,
როგორც ჩამორჩენილებს,
მერე დაგვაყვედრიან,
რომ არ ვიცით
ახალი “იზმები” და “ისტები”,
წაგვიყვანენ მოხუცთა თავშესაფარში
(როგორც ყველა განვითარებულ ქვეყანაში
არის მიღებული)
და ფანჯრის რაფასთან
ხელიხელჩაკიდებულებს მიგვატოვებენ
და ასე ერთმანეთით,
ან უერთმანეთოდ,
ვისხდებით სადმე,
მეტალის ფოთლებიანი ხის ქვეშ
და ჩვენი შვილიშვილების
გამოჩენას დაველოდებით.
(თითქოს, არც ვყოფილვართ
და თითქოს, არც ვიქნებით)
ანუ მოვკვდით.
