ხმაური - ვახტანგ ჭანკოტაძე ( ბოლო ვაგონის ლექსები )



ზვავის მოწყვეტას შევსწრებივარ
მიუვალ მთებში,
ხმა შემაზრზენი მომწვდენია
მძლავრი ხეთქების,
მომისმენია გმინვა წყლისა
ჩახერგილ ხევში,
გზის გასაყვანად ატეხილი
ხმა აფეთქების.
სულის სიღრმემდე ჩამწვდომია
ჩანჩქერის ხმები,
აისბერგების შეჯახების
შიშიც მქონია,
სხვა ჟღერადობით აღიქმება
ტკაცუნი ძვლების,
ფარდის ახდის წინ ინსტრუმენტთა
კაკაფონიაც.
შეგაზანზარებს უეცარი
ჭექა-ქუხილი,
წყვდიადში კენტად გასროლილი
ტყვიის გოდება,
მიწისძვრის გრუხუნს თან დაჰყვება
მძიმე წუხილი,
ომის ხმაური აცამტვერებს
აზრს და გონებას.
ზოგს ეამება, ზოგს აღელვებს
ლურჯი ზღვაური,
უმძიმესია მოსასმენად
ყიჟინა მტრების,
მაგრამ ყველაზე საზარელი
არის ხმაური,
ჩასასვენებლის სახურავზე
დაყრილი ქვების.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.