მარიამ ხუცურაული - ავაჰმე, რარიგ მამნატრდი...

ხარანაულთა კაკლებქვეშ
რძალნი ართავენ საწინდეს,
ავად დაჯარდნენ ღრუბელნი,
ეტყობა, უნდა გაწვიმდეს...
მეც ტაროსივით ვირევი,
ვეღარ ვპატრონობ თავისთავს,
დღესაც კვლა შენკე დავწუხდი,
უნახაობა მკლავისა...
შენ მოგონება შორითა,
უთქმელ ტკივილით ამიტანს,
ავაჰმე, რარიგ მამნატრდი...
ფშავში ამოსულ ფშავლისქალს...