ნოდარ დუმბაძე - ჩემი ბაბუა

nodar dumbadze chemi babua dumbadze nodar leqsebi leqsebis krebuli poezia
თოვლმა დატეხა ჭადარს ტოტები,
ბეღურას ბინა ვერ უპოვია,
თეთრი ნაბდებით დგანან ტოლები,
ბახმაროს მთებზე დაუთოვია.
დადგა კალანდა, დრო თოვლის მოსვლის,
თოვლის ზეწარი წყარომ გახია,
ბაბუა ამბობს:
_ ამხელა თოვლი
ჯერ გურიაში არ მინახია.
ბუხართან ზის და ყალიონს ქაჩავს,
დაუთოვია ბაბუას თმაზეც,
ალბათ, ეს ერთი კალანდა დარჩა
და შემდეგ წავა მოუსვლელ გზაზე.
წელი მოღუნა - ასოცი წელი,
- რა მომკლავს, ბაბა, - ამბობს გლეხურად,
- ნამდვილ სიცოცხლეს აწი მოველი, -
და აგუგუნებს "ხასანბეგურას".
"ბახმაროს მთებზე დაუთოვია", -
მღერის ბაბუა და ეღიმება:
_ შენ ქალაქიდან ჩამოდი, შვილო,
ქვეყნის ამბავი გეცოდინება.
ვუყვები ისეთ საოცარ ამბებს,
ბაბუ არაფერს არ ამბობს დიდხანს,
დაეჭვებული თვალს მიკრავს განგებ
და მერე კეფას ჩიბუხით იფხანს.
ბუხარში ჯირკი თვალს აბრიალებს,
ბალები კვერზე ღადარს ადებენ.
ბაბუა შამფურს დაატრიალებს,
ატირდებიან ცეცხლზე მწვადები.
- თუკი ასეა, რა მომკლავს, ბაბა,
ადგება, ჩოხის კალთას აკეცავს.
- ეს სადღეგრძელო იმისი იყოს,
რამაც სიცოცხლე გამიასკეცა.
ბახმაროს მთებზე დაუთოვია,
ბუხარში ცეცხლი ტკბილად ღუღუნებს,
- ბანიო, - მეტყვის და ბერიკაცი
მრავალჟამიერს დააგუგუნებს