ლელა სამნიაშვილი ( კრებულიდან )

ის­ი­ნი - ჩე­მი დე­ბი

ხელ­ში - ძვე­ლი და მა­ინც

ძვე­ლე­ბუ­რად მო­ელ­ვა­რე

ვაშ­ლე­ბით - დღემ­დე

ძვირ­ფას ბავ­შ­ვე­ბად რჩე­ბი­ან,

ტკბი­ლად ჩურ­ჩუ­ლე­ბენ:

"დი­ახ, ბა­ტო­ნო!" მე კი -

უღ­ირ­სი გო­გო ვარ, რად­გან

ღმერ­თი მიყ­ვარს, რო­გორც - მა­რი­ლი.

მლა­შე ზღვი­დან ამ­ო­ტა­ნი­ლი

ფხა - მბრწყი­ნა­ვი და ჩხვლე­ტია -

შე­ნი ფერ­დის­თ­ვი­საც -

მტკივ­ნე­უ­ლი იქ­ნე­ბა. და მე -

ჯინ­სის იდ­აყ­ვით - ჰა­ერს

ვკვეთ და ის­ევ ზღვის­კენ

მი­ვი­წევ. ზღვე­ბი -

შე­ნი თვა­ლის გუ­გებ­შიც ტკბე­ბა.