სიყვარულსა და სხვა დემონებზე
siyvarulsa da sxva demonebze
"იყო და არა იყო რა,
შენზე და ჩემზე უკეთესი ვინ იქნებოდა"
ძველ ამბებზე- პირველი დემონი
არ იყო ჩემი სიყვარული:
უკან მომდევდი და მე წინ ვიყავი,
წინა მზით ჩემი სახე მიმქონდა,
უკანა ჩრდილით შენ მიმყავდი,-
სულ უნებურად, თორემ ნაბიჯებს
დავითვლიდი: ამდენ ნაბიჯად
სულ უნებურად, სულ უნებურად გაგიმეტე,
რა ვიცოდი თუ ამდენ ნაბიჯად
ერთ ვინმე მოხეტიალეს
დედამიწა- არა, ჩემი
სუსტი ჩრდილი დაემართა და
გახდა ერთი ვინმე შეყვარებული.
ბოტასებისთვის რომ მომესმინა,
იმ ლანჩებისთვის რომ მომესმინა,
რომლებმაც მთელი ქარხნული და
არაქარხნული გამძლეობა- შეუპოვრობით
შეძლეს და ჩემი ჩრდილის ნაპირები მოინახულეს,
რომ მომესმინა,
პირით შენკენ მოვბრუნდებოდი.
როცა მოვბრუნდი,
რამ მომაბრუნა, -
ამაზე- მერე.
მანამდე კი
ჩემს ფეხსაცმელებს ანფასები აქვთ,
და უცაბედი პროფილები შენთვის კი არა,
რომელიმე შესახვევისთვის თუ გაიმეტეს.
(ჩემი ბრმადშობილი ლანჩები
ელოდება სასწაულს: უკვირს,
ყოველდღე ტალახს რომ იფენს
და მაინც ბრმაა. იყავი თამამი,
გადალახე მუდმივი შაბათები და
სილოამის აუზს გამაგზავნე, რომელიც
ახლა ასი იორდანეს გადაღმაა.
ფარისევლების ალყაც რომ გაარღვიო
მაინც მოგაჩეჩებ რამდენიმე შაბათს და
ვიქნები ორასი იორდანეს გადაღმა,-
მეც ერთი ვინმე ფარისეველი ვარ,
ბრმადშობილი).
არ იყო ჩემი სიყვარული:
წინ მიდიოდი და მე უკან ვიყავი,
ვხედავდი: როგორ
გიფრიალებდა ლურჯი ქურთუკი:
ჩემს წითელ კაბას
იმ ქურთუკის ყველა ნაოჭი
ძვირფას ქსოვილის რომელიმე სრიალა ძაფზეც
კი არ ეკიდა.
სად იყო ჩემი სიყვარული.
არ იყო ჩემი სიყვარული.
არ- სად იყო ჩემი შენდამი სიყვარული:
ხან დამეწიე, ხან გამასწარი,
უფრო ხშირად კი უკან დარჩი და
ამიტომაც ძალიან გვიან გავთანაბრდით,-
ამაზე- მალე.
ძველ ამბებზე- მეორე დემონი
შენი სისხლი კი არ მიხმობს,
ცეკვა მწყურია.
დედაჩემი კი
შენ თავს მაძალებს,-
თან- პირდაპირი მნიშვნელობით.
და აჰა,
ყველა მნიშვნელობით
ვემორჩილები. ვხედავ:
თმებიდან სისხლი მოგჩქეფს,
ანდა პირიქით: სისხლიდან- თმები,-
ლეიკოციტებს, ტრომბოციტებს, რაღაცოციტებს
შენი სხეული არ ეთმობათ და რადგან
რამედ უნდა დაიცალო,
სისხლად კი არა, თმად იცლები.
თმამ ქმნა ნათელი,-
წითურმა
თმამ ქმნა ნათელი.
ძველ ამბებზე- მესამე დემონი
მაგრამ თენდება და ბედნიერი,
რომ მზე პირდაპირ თავზე მადგას,
რომ მზე ქალაქსაც თავზე მადგამს
და ქალაქმა რომ
არ შემამჩნიოს ასეთი დილის,
მე ყოველ დილით ჩუმად ვდგები:
ჩუმად ადგომა ნიშნავს კორპუსი
გადაიფარო, ყველა ფანჯარა თმებით
დაგმანო და თუ არ გაქვს იმ სიგრძე თმები,
აღარაფერი გეშველება:,
სხეულის- კარგი, მაგრამ ქალაქი
შენი სიზმრების პროპორციის გაზომვას
იწყებს.
მე კი მაინც ბედნიერი ვარ:
დილაადრიან ვიღვიძებ რომ ეს სიშიშვლე
გავიხანგრძლივო ჩემს მომავალ მკვლელობამდე.
მერე კი ისევ:
ყოველ ღამე ვცეკვავ და ვკლავ,
ვკლავ და ვცეკვავ და
სისხლიდან თმები მოსჩქეფს.
მთელი ცხოვრება ვინანიებ ჩემი სახელის
გენეტიკას. არა, შენამდე ვინანიებ.
შენა ხარ ჩემი სიზმრების ახსნა,-
ამაზეც- მერე.
მანამდე კი თავს ვიმშვიდებ, რომ
ცუდი სიზმარი
ცხადში ახდება ბედნიერად,
თან დედაჩემს სუსტი გული აქვს და
წითელ ფერზეც კი აჟრჟოლებს,
არც მე ვარ ცეკვის მოტრფიალე:
ჩემი პლასტიკა
ფურცელს და კალამს არ გასცდენია.
ძველი ამბებზე - მეოთხე დემონი
ყველაფერი კი იმით დაიწყო,
რომ დედაჩემმა ჩემი თავი დამაძალა
და გამაღვიძა.
დაძალებული თვალებით დაბლა
ასფალტი მემდინარა, თან ზაფხულია
და სიგრილის ილუზიას გავიხანგრძლივებ.
(ყველას, ამ წყლის მსმელს, კვლავ
მოსწყურდება,- თვალებო,
თვალებო, ასფალტს სვამთ და
სკლერებში გადაგცდებათ,
მდინარეს სვამთ და შლამით ივსებით,
რა აღარ დაგიხუჭიათ და
(ბოლოს რომელი
სიმპათიური ბიჭი დახუჭეთ
და სკლერებში გადაცდენილ
რომელ ასფალტს გაუყენეთ?!. )
და რა აღარ გაგიხელიათ
(გაახილეთ
ბეწვები, დირეები,
სადარბაზოს ბინძური კატები,
გაახილეთ ყველაფერი, რაც მძიმეა,
ოთხივე სახარება გაახილეთ და
ერთხელ არ დაახამხამოთ:
რა დროს სინდისის ქენჯნაა მაშინ,
როცა არ იცით, საუკუნო წყარო
ონკანიდან მოედინება თუ
"არისტონიდან".),
თვალებო, თვალებო, ცა
მოასფალტებულია და ცა- ში
ვერ იყურებით, რადგან გამოდის:
ცა- ზე,- სიმკვრივის გამო.
თქვენ კი დიდი ხანია
სიმძიმეები გაახილეთ და
ასფალტის მდინარეს ჩაჰყურებთ
იმ წყაროს მოლოდინში.)
დაძალებული თავითვე ისევ,
ისევ ვთამაშობ ჩემს ძველ თამაშს:
გაჩერებაზე კი არ ვდგავარ, ამ
მოლივლივე მდინარეში ანკესს ვისვრი და
161-ს თხუთმეტ წუთში ამოვაყოლებ.
დიდი თევზია, მუცელში შენც ხარ,
მე გიერთდებით.
გათანაბრება, პირდაპირი მნიშვნელობით:
შენ გვერდით ჯდომა.
(დამავიწყდა,
რამდენი იორდანეს გადაღმა ვარ,
თანაც შაბათ დღეს.
იყავი თამამი: შენ შეგიძლია
პირობითად
მანძილები გახადო ახლო:
როგორც რუკაზე
დამიტანო და გამომიძებნო
რამე მასშტაბი, მაგალითად:
მტკვარი იორდანეა მაშინ,
როცა
ასე გვჭირდება. ამ პრინციპით
ვიქნები მხოლოდ
ასი მტკვრის იქით).
- მტკვარი იორდანეა.
დღეს შაბათია.
მომეცი შენი "სკაიპი".
-მტკვარი იორდანეა.
დღეს შაბათია.
უთვალთვალე,
რომელიმე მეთევზის ანკესს.
უცებ, იესო არ ამოჰყვეს.
აჰა, ჩემი "სკაიპი".
-მტკვარი იორდანეა.
დღეს შაბათია.
სულ ვუდარაჯებ.
ძველ ამბებზე- მეხუთე დემონი
ღმერთო, ცოცხალი პური რომ ხარ,
შეიბრალე შენი მშიერი შვილი:
ჩიტივით შენ ნამცეცებს ველოდები.
ჩემი სულის თონეში ათასგზის გამომცხვარო,
ათასჯერვე კუტი გამოდექი და ახლა
უნიჭო ხაბაზი კი არა, ბეღურა ვარ
შენი ნამცეცების მოლოდინით.
პირველი ნამცეცი შემიყვარდა და
ცოლადაც გავყევი. ის მაპურებს,
მაპურებს და მაპურებს და არ მცირდება,
ამიტომ ხანდახან ბეღურობა მწყინდება,
ქმარი მგონია ღმერთი და ჩამოვდივარ
დენის მავთულებიდან:
თბილი ქვეყნებია ჩემი ქმარი და
ბეღურობამოწყენილი მისკენ მივფრინავ;
მაღლა კი მრჩება დენის მავთული
და ზამთარი (მავიწყდება, რომ
ჩემი ქმარიც ტურისტია.).
მას სისხლიდან თმის ნაცვლად
მდინარე რიკოსარი მოსჩქეფს,
რომელიც აღარ იყინება და მეც
ვეღარასოდეს დავისჯები, რადგან
აქმდეც უნდა მივმხდარიყავი:
სახელის გენეტიკა ვერაფერი დანაშაულია
(სიზმრები კეთილად ამიხდინე და
მითხარი: "სალომე, გაახილე თვალები და
მე ვარ. დახუჭე თვალები და ისევ მე ვარ".
"როგორ შეგიძლია შენი ხორცი მომცე
საჭმელად",- ვამბობ და ვტირი.).
ძველ ამბებზე - მეექვსე დემონი
როგორ შეგიძლია შენი ხორცი
მომცე საჭმელად,- შენც ტურისტი ხარ.
და ჩვენ ვუღიმით (ტურისტულად)
სამყაროს გეოგრაფიას. ვამბობთ:
მდინარეები, მთები, ქვეყნები
სათამაშო მოედნებია და გვიდგას
დღე მერვე, ყველაფრის ნგრევის.
სამაგიეროს გადახდაა: ასე ადვილად,
ასე სწრაფად რატომ შეგვქმენი.
როგორ შეგიძლია შენი ხორცი
მომცე საჭმელად,- ტურისტი ხარ.
არ ვტიროდი (არატურისტული საქციელია),
როცა გაუღიმე (ძალიან არატურისტულად)
ჩვენი ოჯახის გეოგრაფიას და დააშრე
პატარა ღელე, რომელიც ჩემი
ახალწარმოქმნილი მუცელ- ბორცვიდან
სათავეს იღებდა და თქვი:
მდინარეები, მთები, ქვეყნები
მისი სათამაშო მოედნები ვერასოდეს
გახდება. სამაგიეროს გადახდაა:
ბეღურობამოწყენილი ვარ.
siyvarulsa da sxva demonebze
"იყო და არა იყო რა,
შენზე და ჩემზე უკეთესი ვინ იქნებოდა"
ძველ ამბებზე- პირველი დემონი
არ იყო ჩემი სიყვარული:
უკან მომდევდი და მე წინ ვიყავი,
წინა მზით ჩემი სახე მიმქონდა,
უკანა ჩრდილით შენ მიმყავდი,-
სულ უნებურად, თორემ ნაბიჯებს
დავითვლიდი: ამდენ ნაბიჯად
სულ უნებურად, სულ უნებურად გაგიმეტე,
რა ვიცოდი თუ ამდენ ნაბიჯად
ერთ ვინმე მოხეტიალეს
დედამიწა- არა, ჩემი
სუსტი ჩრდილი დაემართა და
გახდა ერთი ვინმე შეყვარებული.
ბოტასებისთვის რომ მომესმინა,
იმ ლანჩებისთვის რომ მომესმინა,
რომლებმაც მთელი ქარხნული და
არაქარხნული გამძლეობა- შეუპოვრობით
შეძლეს და ჩემი ჩრდილის ნაპირები მოინახულეს,
რომ მომესმინა,
პირით შენკენ მოვბრუნდებოდი.
როცა მოვბრუნდი,
რამ მომაბრუნა, -
ამაზე- მერე.
მანამდე კი
ჩემს ფეხსაცმელებს ანფასები აქვთ,
და უცაბედი პროფილები შენთვის კი არა,
რომელიმე შესახვევისთვის თუ გაიმეტეს.
(ჩემი ბრმადშობილი ლანჩები
ელოდება სასწაულს: უკვირს,
ყოველდღე ტალახს რომ იფენს
და მაინც ბრმაა. იყავი თამამი,
გადალახე მუდმივი შაბათები და
სილოამის აუზს გამაგზავნე, რომელიც
ახლა ასი იორდანეს გადაღმაა.
ფარისევლების ალყაც რომ გაარღვიო
მაინც მოგაჩეჩებ რამდენიმე შაბათს და
ვიქნები ორასი იორდანეს გადაღმა,-
მეც ერთი ვინმე ფარისეველი ვარ,
ბრმადშობილი).
არ იყო ჩემი სიყვარული:
წინ მიდიოდი და მე უკან ვიყავი,
ვხედავდი: როგორ
გიფრიალებდა ლურჯი ქურთუკი:
ჩემს წითელ კაბას
იმ ქურთუკის ყველა ნაოჭი
ძვირფას ქსოვილის რომელიმე სრიალა ძაფზეც
კი არ ეკიდა.
სად იყო ჩემი სიყვარული.
არ იყო ჩემი სიყვარული.
არ- სად იყო ჩემი შენდამი სიყვარული:
ხან დამეწიე, ხან გამასწარი,
უფრო ხშირად კი უკან დარჩი და
ამიტომაც ძალიან გვიან გავთანაბრდით,-
ამაზე- მალე.
ძველ ამბებზე- მეორე დემონი
შენი სისხლი კი არ მიხმობს,
ცეკვა მწყურია.
დედაჩემი კი
შენ თავს მაძალებს,-
თან- პირდაპირი მნიშვნელობით.
და აჰა,
ყველა მნიშვნელობით
ვემორჩილები. ვხედავ:
თმებიდან სისხლი მოგჩქეფს,
ანდა პირიქით: სისხლიდან- თმები,-
ლეიკოციტებს, ტრომბოციტებს, რაღაცოციტებს
შენი სხეული არ ეთმობათ და რადგან
რამედ უნდა დაიცალო,
სისხლად კი არა, თმად იცლები.
თმამ ქმნა ნათელი,-
წითურმა
თმამ ქმნა ნათელი.
ძველ ამბებზე- მესამე დემონი
მაგრამ თენდება და ბედნიერი,
რომ მზე პირდაპირ თავზე მადგას,
რომ მზე ქალაქსაც თავზე მადგამს
და ქალაქმა რომ
არ შემამჩნიოს ასეთი დილის,
მე ყოველ დილით ჩუმად ვდგები:
ჩუმად ადგომა ნიშნავს კორპუსი
გადაიფარო, ყველა ფანჯარა თმებით
დაგმანო და თუ არ გაქვს იმ სიგრძე თმები,
აღარაფერი გეშველება:,
სხეულის- კარგი, მაგრამ ქალაქი
შენი სიზმრების პროპორციის გაზომვას
იწყებს.
მე კი მაინც ბედნიერი ვარ:
დილაადრიან ვიღვიძებ რომ ეს სიშიშვლე
გავიხანგრძლივო ჩემს მომავალ მკვლელობამდე.
მერე კი ისევ:
ყოველ ღამე ვცეკვავ და ვკლავ,
ვკლავ და ვცეკვავ და
სისხლიდან თმები მოსჩქეფს.
მთელი ცხოვრება ვინანიებ ჩემი სახელის
გენეტიკას. არა, შენამდე ვინანიებ.
შენა ხარ ჩემი სიზმრების ახსნა,-
ამაზეც- მერე.
მანამდე კი თავს ვიმშვიდებ, რომ
ცუდი სიზმარი
ცხადში ახდება ბედნიერად,
თან დედაჩემს სუსტი გული აქვს და
წითელ ფერზეც კი აჟრჟოლებს,
არც მე ვარ ცეკვის მოტრფიალე:
ჩემი პლასტიკა
ფურცელს და კალამს არ გასცდენია.
ძველი ამბებზე - მეოთხე დემონი
ყველაფერი კი იმით დაიწყო,
რომ დედაჩემმა ჩემი თავი დამაძალა
და გამაღვიძა.
დაძალებული თვალებით დაბლა
ასფალტი მემდინარა, თან ზაფხულია
და სიგრილის ილუზიას გავიხანგრძლივებ.
(ყველას, ამ წყლის მსმელს, კვლავ
მოსწყურდება,- თვალებო,
თვალებო, ასფალტს სვამთ და
სკლერებში გადაგცდებათ,
მდინარეს სვამთ და შლამით ივსებით,
რა აღარ დაგიხუჭიათ და
(ბოლოს რომელი
სიმპათიური ბიჭი დახუჭეთ
და სკლერებში გადაცდენილ
რომელ ასფალტს გაუყენეთ?!. )
და რა აღარ გაგიხელიათ
(გაახილეთ
ბეწვები, დირეები,
სადარბაზოს ბინძური კატები,
გაახილეთ ყველაფერი, რაც მძიმეა,
ოთხივე სახარება გაახილეთ და
ერთხელ არ დაახამხამოთ:
რა დროს სინდისის ქენჯნაა მაშინ,
როცა არ იცით, საუკუნო წყარო
ონკანიდან მოედინება თუ
"არისტონიდან".),
თვალებო, თვალებო, ცა
მოასფალტებულია და ცა- ში
ვერ იყურებით, რადგან გამოდის:
ცა- ზე,- სიმკვრივის გამო.
თქვენ კი დიდი ხანია
სიმძიმეები გაახილეთ და
ასფალტის მდინარეს ჩაჰყურებთ
იმ წყაროს მოლოდინში.)
დაძალებული თავითვე ისევ,
ისევ ვთამაშობ ჩემს ძველ თამაშს:
გაჩერებაზე კი არ ვდგავარ, ამ
მოლივლივე მდინარეში ანკესს ვისვრი და
161-ს თხუთმეტ წუთში ამოვაყოლებ.
დიდი თევზია, მუცელში შენც ხარ,
მე გიერთდებით.
გათანაბრება, პირდაპირი მნიშვნელობით:
შენ გვერდით ჯდომა.
(დამავიწყდა,
რამდენი იორდანეს გადაღმა ვარ,
თანაც შაბათ დღეს.
იყავი თამამი: შენ შეგიძლია
პირობითად
მანძილები გახადო ახლო:
როგორც რუკაზე
დამიტანო და გამომიძებნო
რამე მასშტაბი, მაგალითად:
მტკვარი იორდანეა მაშინ,
როცა
ასე გვჭირდება. ამ პრინციპით
ვიქნები მხოლოდ
ასი მტკვრის იქით).
- მტკვარი იორდანეა.
დღეს შაბათია.
მომეცი შენი "სკაიპი".
-მტკვარი იორდანეა.
დღეს შაბათია.
უთვალთვალე,
რომელიმე მეთევზის ანკესს.
უცებ, იესო არ ამოჰყვეს.
აჰა, ჩემი "სკაიპი".
-მტკვარი იორდანეა.
დღეს შაბათია.
სულ ვუდარაჯებ.
ძველ ამბებზე- მეხუთე დემონი
ღმერთო, ცოცხალი პური რომ ხარ,
შეიბრალე შენი მშიერი შვილი:
ჩიტივით შენ ნამცეცებს ველოდები.
ჩემი სულის თონეში ათასგზის გამომცხვარო,
ათასჯერვე კუტი გამოდექი და ახლა
უნიჭო ხაბაზი კი არა, ბეღურა ვარ
შენი ნამცეცების მოლოდინით.
პირველი ნამცეცი შემიყვარდა და
ცოლადაც გავყევი. ის მაპურებს,
მაპურებს და მაპურებს და არ მცირდება,
ამიტომ ხანდახან ბეღურობა მწყინდება,
ქმარი მგონია ღმერთი და ჩამოვდივარ
დენის მავთულებიდან:
თბილი ქვეყნებია ჩემი ქმარი და
ბეღურობამოწყენილი მისკენ მივფრინავ;
მაღლა კი მრჩება დენის მავთული
და ზამთარი (მავიწყდება, რომ
ჩემი ქმარიც ტურისტია.).
მას სისხლიდან თმის ნაცვლად
მდინარე რიკოსარი მოსჩქეფს,
რომელიც აღარ იყინება და მეც
ვეღარასოდეს დავისჯები, რადგან
აქმდეც უნდა მივმხდარიყავი:
სახელის გენეტიკა ვერაფერი დანაშაულია
(სიზმრები კეთილად ამიხდინე და
მითხარი: "სალომე, გაახილე თვალები და
მე ვარ. დახუჭე თვალები და ისევ მე ვარ".
"როგორ შეგიძლია შენი ხორცი მომცე
საჭმელად",- ვამბობ და ვტირი.).
ძველ ამბებზე - მეექვსე დემონი
როგორ შეგიძლია შენი ხორცი
მომცე საჭმელად,- შენც ტურისტი ხარ.
და ჩვენ ვუღიმით (ტურისტულად)
სამყაროს გეოგრაფიას. ვამბობთ:
მდინარეები, მთები, ქვეყნები
სათამაშო მოედნებია და გვიდგას
დღე მერვე, ყველაფრის ნგრევის.
სამაგიეროს გადახდაა: ასე ადვილად,
ასე სწრაფად რატომ შეგვქმენი.
როგორ შეგიძლია შენი ხორცი
მომცე საჭმელად,- ტურისტი ხარ.
არ ვტიროდი (არატურისტული საქციელია),
როცა გაუღიმე (ძალიან არატურისტულად)
ჩვენი ოჯახის გეოგრაფიას და დააშრე
პატარა ღელე, რომელიც ჩემი
ახალწარმოქმნილი მუცელ- ბორცვიდან
სათავეს იღებდა და თქვი:
მდინარეები, მთები, ქვეყნები
მისი სათამაშო მოედნები ვერასოდეს
გახდება. სამაგიეროს გადახდაა:
ბეღურობამოწყენილი ვარ.
