ნოემბრის ქარი მიეხალა ღამით მავთულებს,
ნოემბრის ქარმა დაიხია მავთულზე კალთა.
ავმა ბერკაცმა გადაიცვა მათხოვრის ხალთა,
და უკაკუნებს მაღალ ფანჯრებს, მაღალ სართულებს.
ნოემბრის ქარი სტუმარია მიუწვეველი,
როგორც ჩემს გულში ბინადარი უსიტყვო დარდი,
ნოემბრის ქარმა გადაჟვერა გარედ ტყე-ველი,
ნოემბრის ქარმა ინახულა ჩემი მანსარდი,
მაგრამ მარტოსულს ბნელ ღამეში ვით შემაშჳნებს,
გათჴშილ თითებს მავთჲლებზე რომ ათამაშებს,
ნოემბრის ქარი აფრიალებს შუქის მარმაშებს,
სძინავთ მაშჳნებს, ჩემს მეზობლად მქშინავ მაშინებს.
ვითა დემონი გადაევლო ბნელ სილუეტებს,
აანთო სადღაც ელექტრონის ცეცხლი ცისკარი,
და ტელეგრაფის გარინდებულ ჩონჩხიან სვეტებს
ბნელში ატოკებს, აზუზუნებს ნოემბრის ქარი.
კ.გამსახურდია
1918წ., შემოდგომა, ბერლინი.
ნოემბრის ქარმა დაიხია მავთულზე კალთა.
ავმა ბერკაცმა გადაიცვა მათხოვრის ხალთა,
და უკაკუნებს მაღალ ფანჯრებს, მაღალ სართულებს.
ნოემბრის ქარი სტუმარია მიუწვეველი,
როგორც ჩემს გულში ბინადარი უსიტყვო დარდი,
ნოემბრის ქარმა გადაჟვერა გარედ ტყე-ველი,
ნოემბრის ქარმა ინახულა ჩემი მანსარდი,
მაგრამ მარტოსულს ბნელ ღამეში ვით შემაშჳნებს,
გათჴშილ თითებს მავთჲლებზე რომ ათამაშებს,
ნოემბრის ქარი აფრიალებს შუქის მარმაშებს,
სძინავთ მაშჳნებს, ჩემს მეზობლად მქშინავ მაშინებს.
ვითა დემონი გადაევლო ბნელ სილუეტებს,
აანთო სადღაც ელექტრონის ცეცხლი ცისკარი,
და ტელეგრაფის გარინდებულ ჩონჩხიან სვეტებს
ბნელში ატოკებს, აზუზუნებს ნოემბრის ქარი.
კ.გამსახურდია
1918წ., შემოდგომა, ბერლინი.
